تحلیل فارنپالیسی از وضعیت ترامپ: دوران اوج او سپری شده است
اگرچه رئیسجمهور آمریکا در سالهای آینده همچنان در عرصه جهانی عنصری تنشزا خواهد بود، اما تحولات جهانی نشان میدهد که توانایی او برای اعمال فشار و اجبار کاهش خواهد یافت.
راوی آگراوال، سردبیر یک نشریه آمریکایی، در مقالهای با عنوان «چگونه در جهانی بدون قانون زنده بمانیم» که در شماره چاپی پاییز ۲۰۲۶ این نشریه منتشر شده، نوشته است که دوران اوج دونالد ترامپ سپری شده است.
به گزارش فرارو به نقل از فارنپالیسی، آگراوال مدعی شده است که اگرچه رئیسجمهور آمریکا در سالهای آینده همچنان در عرصه جهانی عنصری تنشزا خواهد بود، اما تحولات جهانی نشان میدهد که توانایی او برای اعمال فشار و اجبار کاهش خواهد یافت؛ تغییری که به نوشته این نویسنده، محسوس خواهد بود.
ترامپ سال ۲۰۲۶ را با نمایش قدرت آغاز کرد
دونالد ترامپ احتمالاً وقتی به آغاز سال ۲۰۲۶ فکر میکند، آهی حسرتبار خواهد کشید. رئیسجمهور آمریکا سال نو را با جشنی باشکوه در «مار-آ-لاگو»، باشگاه خصوصی خود در فلوریدا، آغاز کرد. در این مهمانی که چهرههایی چون بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، و حسین سجوانی، میلیاردر اماراتی، نیز حضور داشتند، وانیلا آیس آهنگ معروف «Ice, Ice, Baby» را اجرا کرد. پس از آن نیز نقاشی با سرعت تصویری از عیسی مسیح خلق کرد؛ تصویری که ترامپ پس از امضای آن، در نهایت شخصاً آن را به قیمت ۲.۷۵ میلیون دلار به حراج گذاشت.
در حقیقت میتوان گفت که اولین سال دومین دوره ریاستجمهوری ترامپ تا حد زیادی طبق برنامه پیش میرفت. ترامپ گروهی از افراد وفادار را در کابینه خود گرد آورده بود، در ۱۰۰ روز نخست ریاستجمهوریاش بیش از تمام روسای جمهور دیگر در تاریخ آمریکا فرمان اجرایی صادر کرده بود و البته وزارت دادگستری را نیز برای مقابله با دشمنانش مورد استفاده قرار داده بود.
حمله به ایران و افزایش نمایش قدرت ترامپ
ترامپ همچنین در ژوئن ۲۰۲۵، در شرایطی که داشت نقش دولتمردی را بازی میکرد که میتواند به تمام جنگها پایان دهد، دستور بمباران تأسیسات هستهای ایران را صادر کرده بود. جالبتر اینکه او حتی حسوحال حاکم بر «سیلیکونولی» را نیز تغییر داده بود؛ بهگونهای که ثروتمندترین مردان جهان را برای بوسیدن حلقه قدرت یا، به بیانی بهتر، برای ادای احترام و بیعت، به کاخ سفید کشانده بود.
عملیات ونزوئلا؛ قدرتنمایی آشکار ترامپ
سپس ترامپ پس از این اقدامات و موفقیتها در سوم ژانویه «عملیات عزم راسخ» را آغاز کرد و برای دستگیری نیکلاس مادورو، رهبر ونزوئلا، با قدرتمندترین نیروی نظامی جهان به کاراکاس یورش برد؛ یک مأموریت جسورانه، مؤثر و چشمگیر؛ حتی به رغم اینکه غیرقانونی و مغایر با قانون اساسی بود و البته دستاورد بلندمدت چندانی هم نداشت.
برای ترامپ، اما، حمله به ونزوئلا یک قدرتنمایی آشکار، یا به بیانی دیگر نمایشی از قدرت بود که میتوانست حس اقتدارش را تقویت کند.
در حقیقت ترامپ تازه داشت به ابعاد کامل قدرت عظیمی که در اختیار فرمانده کل قواست آگاهی پیدا میکرد؛ و همچنین متوجه میشد قدرتی که امکان اعمال آن وجود نداشته باشد، به چه دردی میخورد؛ یا چه حسن و فایدهای میتواند داشته باشد؟!
واکنش محدود به اقدامات ترامپ
البته در این میان ترامپ خوب فهمیده بود – یا حداقل اینکه از نگاهش دور نمانده بود – که اقداماتش واکنشهای منفی محدود و معدودی را در سطح ملی یا بینالمللی به دنبال داشته است.
به هر حال مادورو دیکتاتوری فاسد بود که هیچ متحد واقعی نداشت؛ و بنابراین دستگیری چنین فردی عملاً تنها بازتابی که داشت، این بود که یک بار دیگر نشان داده بود چه خلأهای زیاد و فزایندهای در حقوق بینالملل وجود دارد.
تهدید ترامپ درباره گرینلند
پس از آن ترامپ که جسارت بیشتری پیدا کرده بود، پیشنهاد تصاحب گرینلند، قلمرویی متعلق به دانمارک، را مطرح کرد؛ تهدیدی که میتوانست ناتو را به عنوان بزرگترین ائتلاف نظامی جهان از هم بپاشد.
با این حال، زمانی که رهبران و مدیران ارشد اجرایی جهان در اواخر همان ماه در «مجمع جهانی اقتصاد» در سوئیس گرد هم آمدند، تنها موضوعی که در آنجا مطرح بود، این بود که آیا ترامپ این کار را خواهد کرد و به گرینلند حمله خواهد کرد یا نه؟!
آن روزها نام ترامپ ورد زبان همه بود. تا اینکه جنگ ایران پیش آمد و این اتفاق خیلی چیزها را، حداقل در ارتباط با ترامپ، تغییر داد.
قدرت اجبار ترامپ کاهش خواهد یافت
به عقیده نویسنده این مقاله، حالا بعد از تمام این تحولات، اگرچه به احتمال زیاد رئیسجمهور آمریکا در سالهای آینده همچنان در عرصه جهانی عنصری تنشزا باقی خواهد ماند، اما وضعیت حاکم بر جهان حکایت از آن دارد که این عنصر تنشآفرین قدرت اعمال فشار و اجبار خود را از دست خواهد داد؛ و این یک دگرگونی محسوس خواهد بود.
