تداوم ایستادگی؛ از تقابلهای هشتساله تا بالندگی در نظم چندقطبی آینده
جهان در آستانه گذار از هژمونی یکجانبهگرایانه غربی به سوی نظمی چندقطبی قرار دارد و پایداری خدشهناپذیر ایران، این کشور را به عنوان یکی از قطبهای مستقل، تعیینکننده و پیشران در معماری امنیتی و سیاسی آینده تثبیت کرده است.
تاریخ دگرگونی های تمدنی فلات ایران همواره حاوی جدلی مستمر میان هجومهای ژئوپلیتیک خارجی و بازتولید درونی قدرت بر پایه سرمایه فرهنگی، خودآگاهی تاریخی و همبستگی بنیادین مردمی بوده است. فرا رسیدن سی و یکم شهریور ماه، فراتر از یک دلالت تقویمی یا رویدادی صرفا نمادین، نقطه عطف بازخوانی هستیشناسی مقاومت در ساحت هویت ملی و دینی ایرانیان به شمار میآید.
این کهنبوم در گهواره تاریخی و گذرگاه پرآشوب اعصار، از ادوار باستان تا دوران معاصر، همواره کانون طمعورزی ساختاری، تاختوتاز، استعمار و تهاجمات بیرحمانه سفاکان و نیروهای غارتگر پیرامونی و فرامنطقهای بوده است. با این حال، ژرفای معرفتی، غنای تمدنی، پویایی اجتماعی و سرشت سلحشورانه برخاسته از عقبه تاریخی و الهی این ملت، همواره همچون سازوکاری پادشکننده عمل نموده و مانع از گسست تمدنی، استحاله فرهنگی یا فروپاشی کیان سرزمینی گردیده است؛ خصلتی پایدار که تهدیدات حاد وجودی را در بزنگاههای سرنوشتساز به بستری برای بازتولید و تثبیت اقتدار ملی بدل ساخته است.
با پیروزی انقلاب اسلامی و شکلگیری الگوی نوینی از حاکمیت مردمسالار دینی که نظم دوقطبی حاکم بر هندسه قدرت بینالملل و ساختارهای هژمونیک شرق و غرب را با چالش مبنایی مواجه ساخت، توطئهها شکلی عینی و فراگیر به خود گرفت. رژیم متجاوز بعث در این بستر تاریخی، با تحریک، هدایت و پشتیبانی همهجانبه تسلیحاتی، اطلاعاتی، ماهوارهای و لجستیکی هر دو بلوک شرق و غرب و بهرهگیری بیحدوحصر از منابع مالی و دلارهای نفتی دولتهای متمول منطقهای، یورشی تمامعیار و ویرانگر را علیه تمامیت ارضی کشور کلید زد تا تجربه نوین استقلالخواهی، خودباوری و خوداتکایی ملت ایران را در نطفه خاموش سازد. اما در آن مقطع تاریخی خطیر، تلاقی انسجام ملی با عقلانیت و شور مذهبی، روحیه ایثار و فداکاری طبقات مختلف جامعه و پیوند وثیق امت و امامت، سدی نفوذناپذیر در قالب دفاع مقدس هشتساله آفرید.
این رویارویی تاریخی نه تنها محاسبات مادی نظریهپردازان نظامی غرب و شرق را با شکست مواجه کرد، بلکه دفاع مقدس را به عنوان دکترین پایدار صیانت از مرزها، مکتب انسانسازی و نقطه اتکای امنیت درونزا در ساختار اندیشهای جامعه نهادینه ساخت.در دوران حاضر و با تغییر ماهیت منازعات، این رویارویی بنیادین در اشکالی به مراتب پیچیدهتر، چندلایه و در چارچوب جنگهای نوین ترکیبی و شناختی تداوم یافته است. تهاجم مستقیم و نیابتی ایالات متحده آمریکا و رژیم غاصب صهیونیستی، در همپوشانی ساختاری و هماهنگی عملیاتی با مساعدتهای آشکار و نهان برخی دولتهای عربی حاشیه خلیج فارس، منظومهای از فشارهای همهجانبه نظامی، محاصره اقتصادی، ترورهای هدفمند و عملیاتهای روانی را علیه موجودیت و اقتدار راهبردی کشور سازماندهی کرد.
نقطه اوج این خصومتورزی جنایتکارانه در حوادث ناگوار و سنگین اخیر با شهادت مظلومانه رهبر فرزانه انقلاب، و به موازات آن عروج جمع کثیری از نخبگان و شخصیتهای عالیرتبه نظامی، سیاسی، امنیتی، محافظان غیور حریم امنیت کشور و شمار زیادی از آحاد مردم بیگناه رقم خورد. این واقعه تکاندهنده به گونهای طراحی شده بود که اتاقهای فکر استکبار جهانی و سرویسهای جاسوسی بیگانه بر مبنای توهم انقطاع ساختاری، انسداد راهبردی، گسست فرماندهی و فروپاشی نظام حکمرانی پس از آن حساب باز کرده بودند.
با این حال، بلوغ نهادی، پویایی معرفتی و توان بازتولید قدرت در بدنه حاکمیت و ملت، بار دیگر تمامی برآوردهای اطلاعاتی جبهه متخاصم را با بطلان و سردرگمی مواجه کرد.در امتداد این بزنگاه خطیر و تاریخی، استمرار هدایت، بصیرتافزایی، فرماندهی راهبردی و زعامت داهیانه آیت الله سید مجتبی خامنه ای مد ظله العالی، به عنوان کانون انسجامبخش ارکان دفاعی، تثبیتکننده روان عمومی جامعه و ضامن پایداری ملی نقشی تعیینکننده ایفا نمود. تجلی این فرماندهی در میدان عمل، بازتعریف الگوهای بازدارندگی و مدیریت بحرانهای امنیتی، به ویژه در جریان کنشگری شجاعانه و پیروزمند در نبردهای سهمگین نظیر جنگ دوازده روزه و جنگ چهل روزه و مقابله مستمر با زنجیره تجاوزات، تهدیدات و تعرضات دامنهدار ایالات متحده و همپیمانانش تا به امروز، حماسهای سترگ را رقم زد.
این حماسه میدانی و پایداری ملی، از حیث پیچیدگی تاکتیکی، غلبه بر ابزارهای فناورانه دشمن، عمق ایثارگری نیروهای مسلح و اراده جمعی آحاد جامعه، به درستی در تراز و امتداد دفاع مقدس هشتساله بازتعریف میشود و نشان میدهد که منطق ایستادگی در برابر ظلم در این بوم ریشهای تزلزلناپذیر دارد.بر این اساس، دفاع مقدس مفهومی متوقف در دهههای گذشته یا محصور در متون تاریخی نیست، بلکه جریانی زنده، تپنده، روبهرشد و پیوستاری راهبردی در متن حیات جمعی و کنشگری سیاسی جامعه ایران است. ملت ایران در کوران این تجارب طاقتفرسا، تقابلهای سنگین و پس از پشت سر گذاشتن آزمونهای بزرگ تاریخی و توطئههای سهمگین، به بلوغی کمنظیر در حوزه تشخیص راهبردی، بصیرت سیاسی و موقعیتسنجی ژئوپلیتیک دست یافته است؛ به گونهای که اکنون بیش از هر زمان، مرزهای صریح میان دوستان حقیقی و دولتهای ریاکار و دشمنان کینهتوز را بازشناخته و سازوکارهای استقلال خویش را بر توانمندیهای بومی متکی ساخته است.
از منظر تحلیل آیندهنگرانه و خوانش افقهای پیش رو، این ایستادگی چندوجهی تنها یک کنش واکنشی یا صیانت پدافندی محدود تلقی نمیشود، بلکه بسترساز دگردیسی عمیق در موازنه قوای منطقهای و صورتبندی نوین هندسه قدرت بینالمللی است. جهان در آستانه گذار از هژمونی یکجانبهگرایانه غربی به سوی نظمی چندقطبی قرار دارد و پایداری خدشهناپذیر ایران، این کشور را به عنوان یکی از قطبهای مستقل، تعیینکننده و پیشران در معماری امنیتی و سیاسی آینده تثبیت کرده است. توطئهها و تجاوزات نظامی و امنیتی که به قصد تحدید نفوذ و مهار راهبردی ایران طراحی شده بودند، در عمل به کاتالیزور توسعه درونزای فناوریهای نوین دفاعی، ارتقای همافزایی محور مقاومت در گستره فرامرزی و شکلگیری شبکههای نوین همگرایی در جنوب جهانی مبدل شدهاند.
این تحول ساختاری، نه تنها گزینههای نظامی جبهه استکبار را در آینده با ناکارآمدی و انسداد بنیادین روبرو خواهد ساخت، بلکه الگویی نوین از بازدارندگی شبکهای، هوشمند و مبتنی بر ایمان و دانش بومی را برای جهان به ارمغان میآورد.
بیتردید، این مرحله دشوار، پرچالش و تعیینکننده تاریخی نیز در پرتو پایداری اجتماعی، همبستگی ارکان حاکمیت و تودههای مردم، پایبندی به آرمانهای والای شهدا و استواری بر اصول بنیادین اقتدار ملی، با سرافرازی، پیروزی و فتح پشت سر گذاشته خواهد شد و افقهای نوینی از عزت، تمدنسازی و بالندگی پایدار برای ایران اسلامی رقم خواهد خورد؛ افقی روشن که در آن، خاورمیانه عاری از پایگاهها و نفوذ مداخلهجویانه قدرتهای متجاوز، شاهد حاکمیت اراده ملتهای آزاده، شکوفایی پیوندهای تمدنی و تحقق اقتدار همهجانبه جهان اسلام خواهد بود.
