فاضل میبدی: جریانهای تفرقهجو اجازه نمیدهند کشور به آرمانهایش برسد
یک نماینده مجلس گفت که طالقانی دو پدیده مارکسیسم و ماتریالیسم یا جریانهای تودهای و همچنین لیبرالیسم را بسیار مهم میدانست و تلاش میکرد بیش از آنکه به صلاحیت سیاسی متکی باشد، به صلاحیت علمی مجهز شود.
فاضل میبدی، نماینده مجلس در گفتوگویی درباره مهمترین ویژگیهای شخصیتی طالقانی، بهویژه فرهنگ روادارانه، پرهیز از تنگنظری و نگاه باز او به جامعه و انسان، اظهار کرد که مرحوم آیتالله طالقانی شخصیتی واقعاً ویژه بود.
او گفت که تا آنجا که آثار آیتالله طالقانی را مطالعه کرده و برخوردهای او با افراد و گروههای مختلف در اوایل انقلاب را دیده است، میتوان گفت روح او مانند یک اقیانوس بود و هر کسی میتوانست در این اقیانوس شنا کند و درباره آن سخن بگوید.
میبدی افزود که آیتالله طالقانی دو پدیده مارکسیسم و ماتریالیسم یا جریانهای تودهای و همچنین لیبرالیسم را بسیار مهم میدانست و تلاش میکرد بیش از آنکه به صلاحیت سیاسی متکی باشد، به صلاحیت علمی مجهز شود.
او اظهار کرد که آیتالله طالقانی معتقد بود باید با گروههای سیاسی و جوانان پیوند برقرار کرد و مسائل فکری و دینی را برای آنان مطرح کرد. به گفته میبدی، طالقانی مکاتب مختلف را مطالعه کرده بود و اسلام را نیز در بعد قرآنی شناخته بود، نه صرفاً در ابعاد فقهی و روایی.
میبدی ادامه داد که آیتالله طالقانی فقه و روایت را نیز بهخوبی میدانست، اما شناخت او از اسلام در بعد قرآنی بسیار عمیق بود.
او آیتالله طالقانی را به یک معنا پدر فرهنگی کشور دانست و گفت که جوانان زیادی به او علاقه داشتند. به گفته میبدی، کسانی که مسجد هدایت را پیش از انقلاب دیده باشند، بهخوبی به یاد دارند که جوانان دانشگاهی و تحصیلکرده زیادی در این مسجد جذب میشدند.
میبدی همچنین اظهار کرد که آیتالله طالقانی از نظر روحی بسیار ضد استبداد بود و مسئله استبداد دینی که در کتاب کواکبی مطرح شده بود، مورد توجه مرحوم آیتالله نائینی نیز قرار داشت. به گفته او، نائینی درباره آینده مسلمانان و گرفتار نشدن آنها در این مسئله هشدار داده بود.
او گفت آیتالله طالقانی مرد بسیار بزرگی بود و تأثیری که از اندیشه و برنامه مرحوم نائینی گرفت، زنده کردن آن کتاب و نوشتن مقدمهای بر آن، نشان میدهد که بعد فرهنگی او در ظلمستیزی و ظلمتستیزی بسیار قوی بود.
میبدی تأکید کرد که آیتالله طالقانی بیش از مبارزه با کفر، نسبت به ظلم و ظلمت، یعنی جهل، حساسیت داشت. او گفت طالقانی بسیار متأثر از اسلام بود و میخواست اسلام و قرآن را به جامعه بازگرداند.
به گفته میبدی، آیتالله طالقانی معتقد بود اشتباه برخی افراد این است که در کتابهای خود مسئله کفر، ارتداد و مجازات آنها را مطرح میکنند، اما به مسئله ظلم و جهل به همان اندازه توجه نمیشود و نسبت به آن حساسیت وجود ندارد.
او در ادامه درباره جریانهای وحدتشکن و تفرقهجو گفت که این جریان از ابتدای انقلاب وجود داشته و بارها به امام ضربه زده است، اما به دلیل شخصیت امام، این افراد جرئت نمیکردند خود را آشکار کنند و به همین دلیل فعالیت این جریانها کمتر نمایان بود.
میبدی افزود که کسانی که در برابر انقلاب و امام در دهه ۶۰ ایستاده بودند، کم نبودند، اما فعالیت خود را زیر پرده دنبال میکردند و بهتدریج زمینه را برای رشد خود فراهم کردند. او گفت این مسئله بهویژه اکنون که جامعه با بحرانهای سیاسی و تجاوز خارجی مواجه شده، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
او اظهار کرد که متأسفانه این جریان همواره نمیخواهد انقلاب و ملت به یک انتظام برسند یا پیامی که در ابتدای انقلاب برای مردم و انسانها مطرح شده بود، محقق شود. به گفته میبدی، مرحوم امام بارها این خطر را اعلام کرده و درباره آن هشدار داده بود.
میبدی درباره برخی اقدامات علیه دولت نیز گفت گروهی که اکنون در برابر دولت اقدام میکند و موجب ایجاد اختلاف میشود، با اقداماتی که انجام میدهد، نتانیاهو را خوشحال میکند.
او افزود که این افراد اجازه نمیدهند کشور در مسیر و بستری قرار بگیرد که بتواند به آرمانهای خود برسد و تأکید کرد که شرایط کنونی روزگار بسیار خطرناکی است.
میبدی همچنین گفت که به اعتقاد او باید با این جریانها برخورد شود و جلوی فعالیت آنها گرفته شود. او صداوسیما را نیز از جمله نهادهایی دانست که گاهی برخی صداها و صحنهها را پخش میکند که میتواند به تضعیف دولت منجر شود.
او ادامه داد که متأسفانه اکنون برخی کلیپها نیز در همین مسیر وحدتشکنی منتشر میشود و در آنها توهینهای رکیکی به مسئولان نظام صورت میگیرد و برخی از افرادی که چنین اقداماتی انجام میدهند، طلبههای جوان و روحانیون هستند.
میبدی درباره نقش حوزههای علمیه نیز اظهار کرد که حوزه، محل آموزش، بحث علمی و تحقیق است. او افزود که البته نهی از منکر نیز در حوزهها وجود داشته و نمیتوان گفت چنین موضوعی مطرح نبوده است، اما این مسئله نباید به یک جریان سیاسی تبدیل شود که با ایجاد اختلاف در جامعه، یک فرد را علیه فرد دیگری قرار دهد.
او گفت اینکه افراد در خیابان بلندگو به دست بگیرند و علیه برخی نخبگان کشور یا نیروهای فکری شعار بدهند، با کارکرد حوزههای علمیه سازگار نیست.
میبدی تأکید کرد که تجمع در حوزه و شعار دادن علیه یک فرد، به نظر او کار حوزهها نبوده است. او افزود که حتی اگر افراد بخواهند خارج از حوزه و در خیابان چنین اقداماتی انجام دهند، آن را نیز اقدامی غلط میداند، اما به گفته او اینکه طلبه یا روحانی در حوزه یا خارج از آن بخواهد با شعارهای سیاسی فعالیت خود را پیش ببرد، در نهایت محکوم به شکست خواهد بود.
