انتقاد فاضل میبدی از اصرار برخی حوزویان برای تغییر فتوای تحریم سلاح هستهای
فاضل میبدی معتقد است برخی از نامههای تندی که این روزها به نام فضلای حوزه برای تغییر فتوای تحریم سلاح هستهای یا برخی نمایندگان مجلس منتشر میشود، ممکن است کار را بر مدیران و مدبران سختتر کند و به مصلحت کشور نباشد. شکست در مذاکرات آینده معلوم نیست کشور را به چه سرنوشتی دچار کند؟
محمدتقی فاضل میبدی در شرق نوشت: «تدبیر قبل از انجام کار تو را از پشیمانی بازمیدارد (امام علی ع)». نخست: از رأی و تدبیر دولت آقای پزشکیان و از شهامت و شجاعت نیروهای نظامی باید در این روزگاران قدردانی کرد. دولتی که با تدبیر و عقلانیت توانست با این بحرانهای سخت و جنگ همهجانبه، معیشت مردم را به نیکی اداره کند، جای ستایش دارد. و باید گفت خدا دولت پزشکیان را قوت دهد.
دوم: حضور حماسی آحاد ملت در خیابانها با در دست داستن پرچم که نشانه ملیت و ایرانیت است نیز جای تمجید و تقدیر دارد. و این نشانگر این است که مردم به پای استقلال و حفظ تمامیت ارضی ایستادهاند و هیچ کشور خارجی را در تعیین سرنوشت خود دخالت نمیدهند.
سوم: نظام جمهوری اسلامی در یکی از بحرانیترین دوران خود قرار گرفته است. تاکنون تجاوز آمریکا و اسرائیل را مانند تجاوز صدام، هرچند با هزینههای زیاد، به نیکی پاسخ داده است، همانطورکه در تاریخ انواع تجاوزها را از سر گذرانده و ایران، ایران مانده است؛ اما اینها تمام داستان نیست. سخن اینجاست که از اکنون باید عقلانیت سیاسی و تدبیری هوشیارانه به کار انداخت تا بتوانیم کشور را از این ورطه هولناک نجات دهیم.
سرنوشت مذاکرات و آینده کشور را نباید به دست احساسات و افکار رادیکال بسپریم. باید اجازه داد کارشناسان کشور با مشورت همه گروهها این مرحله بحرانی را طی کنند. برای نمونه اگر فردی مانند دکتر ظریف نظری داد یا آقای دکتر عراقچی برای حل مسئله تنگه هرمز سخنی گفت، یا کارشناسی دیگر نظری داد، در میدان با آنها شعارگونه برخورد نکنیم.
برخی از نامههای تندی که این روزها به نام فضلای حوزه برای تغییر فتوای تحریم سلاح هستهای یا برخی نمایندگان مجلس منتشر میشود، ممکن است کار را بر مدیران و مدبران سختتر کند و به مصلحت کشور نباشد. شکست در مذاکرات آینده معلوم نیست کشور را به چه سرنوشتی دچار کند؟
در این شبها در برخی موکبها شاهدیم که میدان و بلندگو دست افرادی است که بر اختلافات داخلی میافزایند و در قالب مداحی یا دعا مطالبی میگویند که در نهایت به سود نظام نیست. لازم است میدان در دست کسانی قرار گیرد که جامعه را با عرق ملیت به عقلانیت سوق دهند و مسئله مذاکره را به اهلش واگذار کنند.
دوستان دلسوزی که موکبها و جمعیت خیابانی را هدایت میکنند -خدا قوتشان دهد- در کنار مداحی و دعاخوانی، کارشناسان سیاسی و اقتصادی را دعوت کنند تا مسائل جاری کشور را عالمانه برای مردم تحلیل کنند و به دادن چند شعار اکتفا نکنند. در این سالها شاهد فرصتسوزیهای زیادی بودهایم و باید از تجربههای گذشته پند بگیریم. امیدواریم در دوران پساجنگ عرصه عقلانیت را در مقایسه با عرصه شعار و احساسات فراختر کنیم. به قول فردوسی به فرجام کارها بنگریم:
به آغاز اگر کار خود ننگری/ به فرجام ناچار کیفر بری
سر راستی دانش آید نخست/ خنک آن که ز آغاز فرجام جست.
