۱۲ مطلب
در شرایطی که بسیاری از ناظران داخلی و خارجی تلاش میکنند بحران جاری را به حاشیهها و تحلیلهای سطحی محدود کنند، رئیسجمهور و هیئت دولت با بیتوجهی به هرگونه حاشیهسازی و تمرکز تمامقد بر اصل موضوع، نشان دادند که در بحرانهای بزرگ، کارآمدی، تدبیر و مسئولیتپذیری، محور اصلی عمل و تصمیمگیری است.
دیپلماسی به معنای نرمگویی یا عقبنشینی تعریف نمیشود، بلکه به عنوان هنر بیان شفاف خطوط قرمز در چارچوب حقوق بینالملل عمل میکند. زبان سیاست خارجی ایران باید همچنان روشن، مستدل و به دور از هیجانزدگی باقی بماند؛ بهگونهای که تهدید را بیپاسخ نگذارد و همزمان از افتادن در دام جنگ ناخواسته جلوگیری کند.
وزیر پیشین امور خارجه با تأکید بر اینکه «تداوم چنددستگی و بیتوجهی به قواعد روابط بینالملل، ایران را تضعیف میکند»، گفت: «همه قائم به ایران هستیم» و نباید اجازه داد این ستون بشکند.
فعالان سیاسی معتقدند که کشور همزمان با تلاش برای توافق در بیرون، باید زمینههای اصلاح شیوه حکمرانی و دستیابی به یک توافق ملی در درون را نیز در دستور کار قرار بدهد.
کوروش احمدی معتقد است انسداد سیاسی علت اصلی وقوع انقلاب ۵۷ بود. انسداد سیاسی در دوره پهلوی بهصورتی بود که عملا همه مجاری قانونی و مسالمتآمیز برای مشارکت مؤثر، رقابت سیاسی واقعی و نهایتا چرخش نخبگان سیاسی در جامعه بسته شده بود.
وزیر پیشین راه و شهرسازی گفت: آیا ایران اساساً واجد دولت است یا خیر؟ این سؤال اصلی است. به نظر میرسد هم در درون ملت ایران چنین احساسی وجود دارد که با پدیدهای به نام «بیدولتی» مواجهاند؛ پدیدهای که در آن، دولت اساساً امکان ارائه سخن معتبر ندارد.
صادق زیباکلام گفت: بسیاری از تحلیلگران معمولا آنچه را آرزو میکنند، بهعنوان تحلیل سیاسی مطرح میکنند. اما اینکه من تعمدا بیایم مطلبی نادرست یا خلاف آنچه حقیقت میپندارم، مطرح کنم تا باعث محبوبیت یا شهرت من شود، اصلا اینطور نیست. من واقعا نمیخواهم لزوما شهرت یا معروفیت سیاسی خاصی داشته باشم.
قائممقام حزب اعتدال و توسعه گفت: دلجویی از مردم اقدامی لازم و فوری است، اما ماهیتی کوتاهمدت دارد. مردم زمانی احساس میکنند واقعاً مورد توجه قرار گرفتهاند که این دلجویی در تصمیمات و سیاستهای عملی دولت نمود پیدا کند.
در تحلیل فضای پرابهام ماههای پایانی سال ۱۴۰۴، محمود صادقی به بررسی ریشهها و پیامدهای وضعیت کنونی کشور در حوزههای اجتماعی، اقتصادی و سیاست خارجی پرداخت؛ وضعیتی که به اذعان او نیز «بیش از هر زمان دیگری پس از انقلاب با «عدم قطعیت فراگیر» تعریف میشود».
«فقدان چشمانداز، جامعه را در وضعیتی از تعلیق و بلاتکلیفی مزمن گرفتار کرده است؛ آینده مبهم، بیتصمیمی یا کندی در تصمیمگیری، زندگی روزمره مردم را مختل کرده است. چشمانداز آینده، نه محصول اراده یکجانبه حکومت، بلکه حاصل گفتوگو، تفاهم و مشارکت عمومی است.»
