۷ مطلب
علی بیگدلی، تحلیلگر ارشد حوزه سیاست خارجی معتقد است جنگ فرسایشی در طولانی مدت بسیار خطرناک و مخرب خواهد بود. ممکن است در یک جنگ کوتاه، دو طرف بعد از چند عملیات به یک نقطه توقف برسند، اما جنگ فرسایشی به تدریج منابع کشورها را تحلیل می برد در چنین وضعیتی تصمیم گیری سیاسی نیز دشوارتر می شود. هر طرفی که تلفات یا خسارت بیشتری داده باشد، احساس میکند برای جبران آن باید حمله دیگری انجام دهد. همین منطق می تواند جنگ را طولانی تر کند.مشکل مهم دیگر، خطر اشتباه محاسباتی است.
به جنگ نباید عشق ورزید و نباید آرزوی طولانی شدن آن را داشت. عقل، دین و تجربه همگی میگویند صلح بهتر است و جنگ فقط در زمانی که تهاجمی وجود داشته باشد برای دفاع از کشور و مردم لازم و واجب است.
هرگونه قدرتیابی بازیگران منطقهای میتواند زمینه لازم برای ظهور تهدیدات جدید را به وجود آورد. قدرتهای بزرگ هیچگاه تمایلی به پذیرش بازیگران در حال ظهور منطقهای نداشته و همواره تلاش نموده تا زمینه برای مهار و مقابله با آنان فراهم شود.
وزیر پیشین فرهنگ و ارشاد گفت: آمریکا و اسرائیل در طول این دو جنگ، همه امکانات نظامی خود را به کار گرفتند اما در نهایت به زانو درآمدند و یادداشت تفاهمی که امضا شد، نتیجه اضطرار آمریکا بود. لذا تصور نمیکنم مجدداً وارد جنگی با ایران شوند ولی ممکن است شرایط نه جنگ و نه صلح را تحمیل کنند.
رسانه عبری تنها گزینه موجود روی میز اسرائیل را جنگ فرسایشی و بدون پایان مشخص اعلام کرد.
یک کارشناس مسائل بینالملل، گفت: آمریکاییها به دنبال آن هستند که همانند مدل شوروی، یک جنگ فرسایشی را برای پکن خلق کنند و هزینههای جاری در این جنگ را افزایش دهند.
واضح است که بازیگران چنین جنگی ارتشهای سنتی و رسمی نیستند. بلکه گروههای غیررسمی میداندار این جنگ هستند. چرا که این نوع جنگها، ماهیت غیرمتقارن و نامنظم دارند. در حال حاضر، پرسش اصلی این است آمریکا چگونه با این جنگ فرسایشی تعامل خواهد کرد. آیا آمریکاییها در نهایت تسلیم خواهند شد و منطقه را ترک خواهند کرد، یا اینکه خطوط قرمز جدیدی ترسیم خواهند کرد. رفتار آمریکا بعد از پاسخ موشکی سپاه، که بعد از ماجرای بندر پرل هاربر در سال ۱۹۴۱ بیسابقه بود، پاسخ پرسشهای فوق را مشخص خواهد کرد.
