۶۶ مطلب
کاهش قدرت خرید فقط به معنای خرید کمتر مواد غذایی نیست؛ بلکه مجموعهای از تصمیمهای اجباری را به خانوار تحمیل میکند. کاهش مصرف گوشت و لبنیات، حذف تفریح، به تعویق انداختن درمان، کاهش هزینه آموزش، استفاده کمتر از حملونقل، خرید کالاهای ارزانتر و حتی تعویق تعمیرات ضروری خانه.
سرانه خرید خودرو در سال 1403 نسبت به سال 1390 حدود 80 درصد کاهش پیدا کرده است
پلتفرمهای اعتباری خرید چهارقسطه را بدون سود برای مشتری تبلیغ میکنند ولی در سوی دیگر معامله، فروشنده ممکن است با کارمزد و تاخیر در تسویه مواجه باشد. هزینهای که ممکن است وارد فرآیند قیمتگذاری شود.
اکنون وقت هنرنمائی مردان اقتصادی دولت است که با تقویت ارزش پول ملی، نرخ دلار و سایر ارزها را پائین بیاورند، از سیر صعودی قیمتها جلوگیری کنند و با کاهش دادن قیمت کالاها دشواریهای زندگی این مردم فداکار را از بین ببرند.
مسعود پزشکیان، رئیس جمهور، گفت: آن ارزی را که ما داشتیم میدادیم کالا بیاورند، آن ارز را به قیمت روز حساب کردیم و ریال کردیم به حساب تک تک افراد جامعه ریختیم. براساس محاسباتی که صورت گرفته، قدرت خرید دهکهای یک تا چهار افزایش پیدا کرده است. دهکهای بالا (نهم و دهم) مجبورند موقع خرید بیشتر مقداری از جیب خود خرج کنند. هم فروشگاهها رونق گرفته و هم خرید بیشتر شده.
فعال کارگری گفت: ظاهراً مهمترین کاری که دولت کرده و وزیر کار به آن افتخار میکند، همین کالابرگ است! با گرانیهای عجیب و غریب برنج و بسیاری از کالاهای دیگر را از سفرهی مردم حذف کردهاند و حالا افتخار میکنند که ۴۱ درصد کل کالابرگی که به مردم دادهاند صرف خرید برنج شده!
یک جامعهشناس گفت: بسیاری از افراد، آگاهانه یا ناآگاهانه، از حضور در مناسک جمعی فاصله میگیرند تا با ناتوانی اقتصادی خود مواجه نشوند.
در شرایطی که سفره جوانان شاغل کوچکتر و فقر شهری عمیقتر میشود، حسین ایمانی جاجرمی هشدار میدهد ادامه سیاستهای کنونی میتواند ایران را به مرز «قحطی تقاضا» برساند؛ وضعیتی که در آن کالا وجود دارد، اما توان خرید مردم فرو میریزد.
یک فروشنده گفت: قدرت خرید مردم در چند سال اخیر بهشدت افت کرده و بعد از جنگ دوازدهروزه هم آثارش پررنگتر شده است. مردم قصد خرید دارند و نیاز دارند اما پولشان کم است یا اساسا لباس در میان حساب و کتابهایشان، جای چندانی برای عرضاندام ندارد.
تورم افسارگسیخته، افزایش سرسامآور اجارهبها، کالاهای اساسی و خدمات، هر روز سفره کارگران را کوچکتر میکند، در حالی که سیاستهای حمایتی واقعی یا وجود ندارد و یا به قدری ناچیز است، که تاثیری ندارد. با وجود افزایش ظاهری دستمزدها، قدرت خرید کارگران به حدود یک گرم طلا در ماه رسیده است.
