۹۲۲ مطلب
گرمای شدید و خشکسالی در نقاط مختلف جهان آثار خود را بر جوامع انسانی و طبیعت بر جای گذاشته است؛ سطح آب‌ها کاهش یافته و انسان‌ها و حیوانات برای یافتن منابع آب و راهی برای رهایی از این شرایط دشوار، به جست‌وجوی راه‌حل افتاده‌اند. هوای گرم و خشک، چهره مناطق مختلف را تغییر داده و بر چشم‌اندازهای طبیعی و زندگی روزمره مردم تأثیر گذاشته است.
سخنگوی صنعت آب کشور با بیان اینکه «قطعی برنامه‌ریزی‌شده آب نداریم»، تأکید کرد: حوادث احتمالی در شبکه توزیع نباید با جیره‌بندی اشتباه گرفته شود.
گرمای طولانی و خشکسالی، شلوغ‌ترین آبراه آلمان را به پایین‌ترین حد ثبت شده رسانده است.
تابستان کم‌سابقه اروپا که با گرمای شدید و خشکسالی همراه بوده، رودخانه‌های این قاره را به پایین‌ترین ترازهای تاریخی رسانده و آثار باستانی و بقایایی را که سال‌ها زیر آب پنهان بودند، نمایان کرده است؛ از استخوان‌های باستانی گرفته تا کشتی‌های غرق‌شده متعلق به یک قرن پیش.
معاون مجامع، توسعه مدیریت و پشتیبانی شرکت مدیریت منابع آب ایران گفت: هم‌اکنون وضعیت مطلوبی در سدهای کشور وجود دارد اما در برخی استان‌ها توزیع بارش‌ها در استان‌های تهران، مرکزی، خراسان رضوی، قم، زنجان و خراسان شمالی نامتوازن است.
بهره وری آب پیش از آن که محاسبه اقتصادی باشد، پرسشی فلسفی است. به ازی هر قطره، چه اندازه کرامت انسانی تولید می کنیم؟ چه اندازه عدالت؟ چه اندازه زیستن شایسته؟ آب و توسعه، دو روی یک حقیقت هستند که جداییشان هر دو را به نیستی می کشاند. پس هر سیاست آبی باید بازنویسی الگوی توسعه را در دستور خود قرار دهد.
استاد پژوهشکده بین‌المللی زلزله‌شناسی می‌گوید: «در صورت تداوم روند کنونی، شرایط تا سال ۱۴۱۰ وخیم‌تر خواهد شد. اگر روند فعلی پمپاژ کشاورزی و استخراج شهری در شرایط خشکسالی ادامه یابد، سامانه‌های آبخوان تهران-البرز با کاهش حجمی خالص تجمعی و برگشت‌ناپذیر حدود ۴.۵ تا ۶ میلیارد متر مکعب آب مواجه خواهند شد.»
احد وظیفه گفت: استان‌های تهران، مرکزی، قزوین و گیلان با کم‌بارشی قابل توجهی روبه‌رو هستند و نکته نگران‌کننده این است که این وضعیت برای ششمین سال متوالی ادامه دارد.
بحران آب در تهران دیگر فقط به کاهش بارندگی یا خالی شدن سدها محدود نیست؛ کارشناسان حالا از ورود پایتخت به مرحله‌ای عمیق‌تر با عنوان «خشکسالی هیدرولوژیک» سخن می‌گویند؛ وضعیتی که در آن حتی بارش‌های مقطعی هم دیگر توان احیای منابع زیرزمینی را ندارند.
در روستای موتی پالسان در ایالت گجرات، تأمین آب حدود ۱۲۰۰ نفر به هشت چاه وابسته است، اما این چاه‌ها هر تابستان خشک می‌شوند.
