۲۳ مطلب
نظام بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم تلاش کرد استفاده از زور را محدود و حل و فصل مسالمت‌آمیز اختلافات را به یک اصل تبدیل کند. بر همین اساس، امنیت یک کشور نمی‌تواند در خلأ تعریف شود. اگر امنیت یک دولت به معنای سلب امنیت، حاکمیت یا تمامیت ارضی دولت دیگر باشد، اینجا دیگر با یک مسئله صرفاً امنیتی مواجه نیستیم؛ بلکه پای قواعد حقوق بین‌الملل به میان می‌آید.
محمدرضا عارف گفت: ایران باید از دستاوردهای خود در جنگ اخیر، از جمله در حوزه مدیریت تنگه هرمز، حفاظت کند.
اگر در تنگه هرمز اشتباه کنیم و وضعیت تاکتیکی را به وضعیت استراتژیک تبدیل کنیم، همگی ضرر خواهیم کرد. نباید کارت تنگه هرمز را بسوزانیم. توافق اسلام آباد یک پیروزی دیپلماتیک برای ایران بود. در فرایند حقوق بین الملل، حتی اگر متن توافق را بر سنگ خارا بنویسیم قابلیت نقض دارد. ایران باید با عمان در تنگه هرمز وضعیت حقوقی ایجاد کند چرا که ناامنی مداوم در تنگه هرمز به ضرر ما است.
امروز در سوئیس نیز، دقیقاً همان منطقِ حقوقی و عایق‌سازی روانیِ حاکم بر «پاریس» و «ژنو» بازآفرینی شده است؛ با این تفاوت که قطر و پاکستان جایگزین دبیرکل سازمان ملل شده‌اند تا فرم فیزیکی، جورِ خلاء اعتماد ماهوی را بکشد.
شاید بتوان گفت حقوق بین‌الملل و حقوق بشر به دیوار کوتاهی تبدیل شده‌اند که پس از هر بحران، نخستین ضربه‌ها متوجه آن‌ها می‌شود. بااین‌حال، باید به خاطر داشت که فرو ریختن این دیوار، هیچ محدودیتی برای قدرت ایجاد نخواهد کرد.
استاد حقوق بین‌الملل داشنگاه کلرادو در گزارشی نوشت: اگرچه ایران رسما تنگه را مسدود نکرده اما کشتی‌ها را ملزم به هماهنگی با خود و رعایت قوانین نظارتی برای عبور از آن در طول جنگ و آتش‌بس کرده است
نماینده ایران در سازمان ملل گفت که حملات به تاسیسات انرژی ایران نقضی فاحش و جدی از حقوق بین‌الملل، از جمله اصول اساسی حقوق بین‌الملل بشردوستانه، به شمار می‌رود.
وزیر امور خارجه ایران در شبکه ایکس نوشت: اسرائیل باید پاسخگویی حملات به مخازن سوخت باشد
چطور مدرسه و بیمارستان و زیرساخت را مورد حمله قرار دادند، اما کک شورای امنیت نگزید و قطع‌نامه درخواستی روسیه برای توقف جنگ به سهولت رد شد!
آنچه در کفه ترازوی تحولات کنونی وزن دارد، تکمیل معادلات نظامی توسط دیپلماسی و در هم تنیدن «قدرت سخت» و «هوشمندی دیپلماتیک» به عنوان یک راهبرد ملی است.
