«من این افتخار را داشتهام که چند بار درباره استاد بزرگوارمان و خورشید موسیقی ایران؛ حسین علیزاده صحبت کنم. همه آن چیزی که میخواهم درباره حسین علیزاده بگویم، این است که علیزاده به هیچکس مانند نیست.
۱۵۶۷ مطلب
«من این افتخار را داشتهام که چند بار درباره استاد بزرگوارمان و خورشید موسیقی ایران؛ حسین علیزاده صحبت کنم. همه آن چیزی که میخواهم درباره حسین علیزاده بگویم، این است که علیزاده به هیچکس مانند نیست.
«به یاد ندارم در کارم هیچوقت مشقت کشیده باشم؛ یعنی من خیلی زود فهمیدم که در کجا زندگی میکنم. جزو روشنفکرانی نبودم که غافلگیر شوم، حال اگر که روشنفکر باشم، البته بعضی موقعها میگویم خدا کند، نباشم. به هر حال هیچوقت در تمام عمرم در ایران غافلگیر نشدم. همیشه در نگاه ساده خودم به جامعه، شرایط آن را درک میکردم. اتفاقات سیاسی را تا حدودی درک میکردم و غافلگیر نمیشدم.»
علینقی وزیری اولین موسیقیدان ایرانی در تاریخ معاصر بود که برای تحصیل موسیقی به اروپا رفت و پس از بازگشتش به ایران تا مدتها تنها موسیقیدانی بود که با تئوری موسیقی کلاسیک غرب آشنا بود و آن را ترویج داد. همچنین وی با نگارش کتاب دستور تار اولین کسی بود که ردیف موسیقی ایران را به صورت مکتوب به نت در آورد.
فستیوالهای موسیقی خاورمیانه، از کوچههای بوشهر تا معابد بعلبک، آوای هویت و مقاومتاند. با وجود شباهتهایی مانند حفظ میراث و گفتوگوی فرهنگی، تفاوتها در سبکها و چالشها، رنگارنگی این منطقه را نشان میدهد.
یک کشف قابل توجه دانشمندان، ریتمهای ضربان گمشده است. این الگوهای پیچیده بدون هیچ صدای واقعی در فرکانس ضرب وجود دارند. با وجود اینکه چیزی در فرکانس ضرب نواخته نمیشود، مردم همچنان ضرب را درک کرده و با آن حرکت میکنند.
در سال ۱۹۸۱، آنها برای اولین بار با هم روی آهنگ «Say Say Say» کار کردند که در آلبوم «Pipes of Peace» پل مک کارتنی در سال ۱۹۸۳ منتشر شد.
ناصر چشم آذر در خانوادهای اهل هنر و موزیسین متولد شده است و در کنار برادرش منوچهر چشمآذر درسایه تعلیمات پدر، استاد اسماعیل چشمآذر (ازنوازندگان بنام موسیقی آذربایجان در سازهای کمانچه و تار) مراحل اولیه موسیقی را آموزش دید. ساز انتخابی او آکاردئون بود و در۱۲سالگی به همراه مرحوم پدرش وارد ارکستر آذربایجانی رادیو ایران شد و در ۱۳ سالگی جایزه ویژه موسیقی را در مقطع دبیرستانی به خاطر نواختن آکاردئون دریافت کرد.
«در پی اتفاقات تلخ و جانگداز بندرعباس که غمی فراتر از تحمل را بر گرده ایران و ملت نهاد، دیدیم که مردم و مخاطبان کوچه، در یک حرکت جمعی، اختیار یک رویداد را در دست گرفتند و خود مجری و مخاطب و شریک اندوه هموطنان داغدار و آسیبدیده آن واقعه شدند. حرکتی که نیاز به بازتعریف در رویداد «کوچه» را آشکار کرد.»
«سلام شاهی» که در سال ۱۲۵۲ خورشیدی... برای ناصرالدینشاه ساخته شد، نخستین قطعه رسمی به عنوان سرود ملی در ایران محسوب میشود.
پیش از آنکه عزای عمومی اعلام شود، برگزارکنندگان با صدور بیانیهای، برنامههای خود را به شکلی سوگوارانه ادامه دادند و در نهایت، با احترام به شرایط جامعه، در صفحه رسمی خود خبر از پایان این رویداد فرهنگی دادند. این تصمیم، بدون هیچ دستور یا دستورالعملی، از دل فهم عمیق فرهنگی و بومی جامعه هنری برخاست و نشان داد که حوزه فرهنگ و هنر، همیشه پیشگام در همراهی با مردم و شرایط اجتماعی بوده است.
