شی از کشورهای عضو بریکس خواست تا قاطعانه در سمت درست تاریخ بایستند و نقش شایسته خود را در دستیابی به صلح و آرامش در خاورمیانه و منطقه خلیج فارس ایفا کنند.
۲۵۰ مطلب
شی از کشورهای عضو بریکس خواست تا قاطعانه در سمت درست تاریخ بایستند و نقش شایسته خود را در دستیابی به صلح و آرامش در خاورمیانه و منطقه خلیج فارس ایفا کنند.
چین و آمریکا با وجود رقابت راهبردی، در تلاش برای حفظ نوعی ثبات نسبی در روابط هستند؛ اما تحریمهای واشنگتن علیه ایران میتواند این چارچوب را تحت فشار قرار دهد. پکن ایران را شریکی اقتصادی، امنیتی و راهبردی میداند و تحریمهای یکجانبه آمریکا را الزامآور نمیشمارد. با این حال، وابستگی گسترده چین به بازار آمریکا، هزینههای حمایت از تهران را افزایش میدهد. بنابراین، پکن ناچار است میان حفظ روابط با ایران، مقابله با فشار واشنگتن و حفاظت از منافع اقتصادی خود توازن برقرار کند.
چین و آمریکا پس از سالها رقابت فزاینده، به چارچوبی مبتنی بر «ثبات راهبردی» برای مدیریت اختلافات و جلوگیری از جنگ نزدیک شدهاند. اعتمادبهنفس فزاینده چین، پکن را به پذیرش رقابت کنترلشده با واشنگتن سوق داده است. این رویکرد بر مدیریت بحرانهای نظامی، گسترش همکاری و کاهش اصطکاکها متمرکز است، اما تایوان همچنان خطرناکترین نقطه اختلاف محسوب میشود. در نهایت، موفقیت این چارچوب به اقدامات عملی و حفظ توازن میان منافع چین، آمریکا و تایوان بستگی دارد.
یوری اوشاکوف از احتمال دیدار روسای جمهور آمریکا، چین و روسیه در حاشیه اجلاس همکاریهای اقتصادی آسیا-اقیانوسیه (اپک) خبر داد.
به گفته دو منبع آگاه، شی جینپینگ در حال تدارک یک هیئت تجاری بزرگ برای همراهی خود در سفر به واشنگتن است؛ اقدامی که با توجه به بدبینی ایالات متحده نسبت به سرمایهگذاریهای چین و همچنین روابط پرتنش پکن با بخش خصوصی، غیرمعمول به نظر میرسد.
در حاشیه اجلاس شانگهای مسعود پزشکیان با همتای چینی خود به رایزنی پرداخت.
محور اصلی گفتگوی رؤسای جمهور چین و روسیه، تمدید لغو روادید میان دو کشور بود.
دولت ترامپ پس از ناکامی حملات نظامی و مذاکرات برای تحمیل خواستههای خود به ایران، بار دیگر به فشار اقتصادی حداکثری روی آورده و آن را «روز دی اقتصادی» نامیده است. اما موفقیت این راهبرد به چین، بزرگترین شریک تجاری و خریدار نفت ایران گره خورده است. مشکل واشنگتن این است که فشار واقعی بر تهران مستلزم رویارویی با پکن و بانکهای چینی است؛ اقدامی که ترامپ، با وجود لحن تند، تاکنون از آن پرهیز کرده و میان تقابل با چین و معامله با آن در نوسان بوده است.
تمرکز قدرت در دست دونالد ترامپ و شی جینپینگ، نهادهای تصمیمگیری آمریکا و چین را تضعیف و مدیریت رقابت میان دو کشور را دشوارتر کرده است. کنار گذاشتن مدیران و کارشناسان حرفهای، ابهام در ساختار تصمیمگیری و کاهش قابلیت پیشبینی سیاستها، خطر سوءبرداشت و بحران را افزایش داده است.
چین برخلاف تصور رایج، متحد نظامی ایران نیست و روابط دو کشور بر پایه منافع ژئوپلیتیکی و اقتصادی شکل گرفته است. پکن در جنگ ۲۰۲۶ از مداخله نظامی مستقیم خودداری کرد، اما با خرید گسترده نفت ایران، حمایت دیپلماتیک و همکاریهای اطلاعاتی و فناورانه، از تضعیف کامل تهران جلوگیری کرد. چین در عین پرهیز از تقابل با آمریکا، نمیخواهد ایران به مدار غرب بازگرد.
