۳۱ مطلب
پوتین در مصاحبه با فایننشالتایمز زیربناهای نظری لیبرالیسم را به چالش کشید: «فرض تفکر لیبرال این است که هیچ کاری نباید انجام داد، اینکه مهاجران میتوانند آدم بکشند، چپاول کنند و با خیال راحت به دیگران تجاوز کنند چون حق آنها به عنوان مهاجر باید رعایت شود.»
الان زن ۶۰ساله باید با دختر ۱۸ساله رقابت کند تا شوهر خود را نگه دارد.... طبقه متوسطی که پول دارد و کار نمیکند و شب تا صبح و صبح تا شب مشغول خوشگذرانی و نوشتن لاطائلات در مجازی و جو درست کردن است؛ «چرا زنان نمیروند ورزشگاه؟». برای اینکه تمام رستاخیز جهان را در آزادی جنسی، آزادی خرید، آزادی مصرف میداند و نه آزادی سیاسی. چنین آدمی اصلا نیاز به آزادی سیاسی ندارد، مگر میخواهد چه بگوید؟!
از حدود دهه 1970، برخلاف هوچیگرایی نولیبرالیسم و تاچریسم در دفاع از ارزشهای جامعه لیبرالی و جهان سرمایه، سروکله نظریهپردازانی سیاسی پیدا شد که نهتنها به نقد دیدگاههای خاص لیبرالی پرداختند، بلکه کل ساختار لیبرالیسم و نظریههای سیاسی آن را به باد انتقاد گرفتند.
مقاله پيش رو آخرين بخش از سلسله مقالاتي است كه تاكنون با عنوان «درباره ليبراليسم» خواندهايد.
ليبراليسم، خاصه ليبراليسم كلاسيك، نظريه سياسي مدرنيته است. اصول موضوعهاش- فرد خودسامان با دلمشغولياش به آزادي و حريم خصوصي؛ رشد ثروت و جريان پيوسته ابداع و اختراع؛ و دستگاه دولت كه براي زندگي مدني هم ضروري است و هم تهديدي هميشگي - مشخصترين ويژگيهاي زندگي مدرن هستند و نگرش فكرياش نگرشي است كه تنها ميتوانسته در جامعه پساسنتي اروپاي بعد از فروپاشي مسيحيت قرون وسطايي كاملا ريشه بدواند.
اينجا چندان نميتوانم براي ارائه طرحي از پيشرفت تاريخي نهضت رهاييبخش بكوشم. تنها توجه خواننده را به نقاط مهمي كه در آنها به نظم كهنه تاخت و به انديشههاي بنياديني كه سمت و سوي پيشروياش را تعيين کردهاند، جلب ميكنم.
