۲۶۱۷۷ مطلب
چین در بحران ایران و آمریکا رویکردی محتاطانه و غیرمتعهدانه در پیش گرفته و از ورود عمیق یا پذیرش مسئولیت مستقیم پرهیز میکند. پکن با وجود نگرانی از پیامدهای اقتصادی جنگ و وابستگی به انرژی خلیج فارس، توان یا اراده کافی برای فشار بر ایران ندارد. در عین حال، از فرصتهای ژئوپلیتیکی برای تقویت نفوذ جهانی خود استفاده میکند. این سیاست دوگانه میان عدم مداخله، حفظ منافع اقتصادی و افزایش نقش دیپلماتیک است.
بازگشایی موقت تنگه هرمز پس از آتشبس لبنان، اهرم فشار ایران و پیامی راهبردی برای واشنگتن و اسرائیل بود. محاصره دریایی آمریکا همچنان نمادین باقی مانده و تلاش برای تداوم مذاکرات ادامه دارد. اختلاف بر سر مقدار اورانیوم، زمانبندی توافق و شکافهای منطقهای برجسته است. این روند مرحلهای، کاهش تنش مدیریتشده و فرصت برای موفقیت دیپلماتیک را فراهم کرده، اما نهایی شدن توافق هنوز فاصله دارد.
سفرای جمهوری اسلامی ایران و فدراسیون روسیه در یونسکو، در نامهای مشترک و اضطراری خطاب به مدیر کل این سازمان، نسبت به پیامدهای مخرب حملات موشکی به زیرساختهای غیرنظامی و میراث فرهنگی در تهران اعتراض کردند.
وال استریت ژورنال: ایران به میانجیگران گفته است که همچنان تعداد کشتیهای مجاز به عبور از تنگه هرمز را محدود خواهد کرد و برای مدت باقیمانده از آتشبس عوارض دریافت خواهد کرد.
همانطور که اصل مذاکره ذیل نظر رهبر انقلاب بوده، تمام تصمیمات کلیدی نیز باید مطابق راهبردهای معظم له و با تأیید ایشان انجام شود.
اگر ترامپ واقعاً خواهان این توافق است، باید نسبت به نتانیاهو سختگیرتر از همیشه باشد.
«کو یون-چئول» وزیر دارایی کره جنوبی روز جمعه اعلام کرد دولت بهطور فعال با خطرات فزاینده برای معیشت مردم و زنجیرههای تامین مقابله خواهد کرد و هشدار داد که درگیری در خاورمیانه به «بزرگترین عامل خطر برای اقتصاد جهانی» تبدیل شده است.
وزیر خارجه ایتالیا اشاره داشته وانگ یی خواسته است بهطور قاطع از تلاشها برای برقراری صلح و ثبات در اوکراین حمایت کند.
گزارش روند جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران را بهعنوان درگیریای فراتر از مهار و در مسیر تغییر راهبردی ایران توصیف میکند. این جنگ با بنبست اهداف اسرائیل، تغییر موازنه به سود ایران، و افزایش توان موشکی و دفاعی همراه بوده است. همزمان، اختلافات واشنگتن و تلآویو، چرخش آمریکا به سمت مذاکره، و بحث درباره تنگه هرمز و محاصره دریایی، بحران را پیچیدهتر کرده است. پیامدها جهانی بوده و بازار انرژی و نظم تجارت بینالملل را تحت تأثیر قرار داده است.
استفان والت سیاست خارجی آمریکا در دوره ترامپ را رویکردی غارتگرانه و مبتنی بر بازی جمعصفر توصیف میکند که با استفاده از تعرفهها، فشار امنیتی و مطالبه وفاداری از متحدان، اعتماد بینالمللی را فرسایش میدهد. او این رفتار را در برخی ابعاد مشابه دولتهای یاغی میداند. همچنین به تناقض فشار بر متحدان و همزمان تضعیف توان آنها اشاره میشود. در نهایت، کشورها با موازنهسازی، تنوعبخشی، مخالفت و تعویق تعهدات در برابر این سیاست واکنش نشان میدهند.
