۱۱۳۱ مطلب
در عرصه سیاست خارجی دچار تنهایی استراتژیک شده ایم. این سوال مردم است که چرا اینقدر تنها شده ایم. در کشور ما دوقطبی ایجاد شده. جریان روشنفکری باید به جای تعارف کردن نقشه راه بدهد. اکثر آنهایی که در طول جنگ 8 ساله ایران و عراق فرمانده بودند از فارغ التحصیلان برترین دانشگاههای کشور بودند و به همین دلیل در برنامه ریزی جنگی تا این حد موفق بودیم.
میخائیل اولیانوف اعلام کرد: «زمان آن رسیده است که به میز مذاکره برگردیم.»
این بحران فقط درباره مهاجرت نیست؛ درباره توازن قدرت است.اتحادیه اروپا سال هاست میلیاردها یورو برای کنترل مرزهای جنوبی خود هزینه کرده و بخش مهمی از این مأموریت را به کشورهای همسایه، از جمله مراکش، سپرده است.همین وابستگی باعث شده برخی تحلیلگران از اصطلاح «سلاح مهاجرت» استفاده کنند؛ مفهومی که به معنای استفاده از جریان های مهاجرتی به عنوان اهرم فشار سیاسی است.
در شرایطی که تمرکز اصلی دستگاه دیپلماسی بر تحولات خاورمیانه معطوف شده است، توسعه شتابزده کریدورهای جایگزین در قفقاز جنوبی، موقعیت ترانزیتی و ژئوپلیتیک ایران را با خطر انزوا روبهرو کرده است؛ چالشی که یک پژوهشگر مسائل بینالملل میگوید تنها با تقویت فوری زیرساختهای مرزی با ارمنستان قابل مهار است.
یک تحلیلگر سیاسی معتقد است ما نباید وارد جنگ گسترده با آمریکا شویم. برنده یا بازنده جنگ ها در میزان انهدام نظامی و اقتصادی نیست بلکه در تحقق اهدافی است که برای جنگ در نظر گرفته شده است. از این منظر ایران پیروز میدانی بود و با یادداشت تفاهم پیروز دیپلماتیک شد و بنابراین، حیف است که این پیروزی نظامی و دیپلماتیک را به این سهولت به دست تندروهای داخلی و خارجی از دست بدهیم.
تحلیلگر سیاست خارجی معتقد است در شرایطی که فضای سیاسی همچنان شکننده است، هرگونه توافق اولیه می تواند از سوء برداشت های امنیتی جلوگیری کرده و احتمال بازگشت طرفین به رویارویی مستقیم را کاهش دهد؛ موضوعی که در تجربه بسیاری از مذاکرات بین المللی نیز مشاهده شده است.
حماس در بیانیهای اعلام کرد که هیئت مذاکرهکننده این جنبش در جریان سفر به قاهره، علاوه بر رایزنی با گروههای فلسطینی و نیروهای سیاسی، با مقامات و میانجیگرانی از مصر، قطر و ترکیه نیز دیدار خواهد کرد.
یک استاد علوم سیاسی معتقد است ایران و آمریکا در منطقه خاکستری قرار دارند و ممکن است هر آن دچار تنش های جدیتری شوند. هر چند مسیر مذاکره نیز مسدود نیست.
فریدون مجلسی معتقد است با فروکش کردن مقطعی تقابلهای نظامی، منطقه وارد وضعیت «آتشبس مسلح» شده است؛ دورانی مبهم که تغییر تاکتیک واشنگتن به دیپلماسی از موضع قدرت و احتمال گسترش جغرافیای تنشها، معادلات امنیتی را پیچیدهتر از گذشته میکند.
همزمان با ادامه نبرد فرسایشی روسیه و اوکراین، تحلیلگران نظامی از گسترش «وقفههای تاکتیکی» برای بازسازی توان رزمی سخن میگویند. علیاصغر زرگر معتقد است توقف فعلی حملات میان ایران و آمریکا نیز نباید بهمنزله پایان بحران تلقی شود؛ بلکه فرصتی موقت برای بازنگری نظامی، تقویت بازدارندگی دفاعی و پیگیری دیپلماسی فعال است.
