۵۲۷ مطلب
خطر بزرگ، که میتوان آن را «گسست زیرپوستی» نامید، دقیقا از نقطهای آغاز میشود که رسانههای رسمی، تنها یک چهره از این وطندوستی را به رسمیت میشناسند. وقتی تلویزیون تمام تمرکز خود را معطوف به حضور پرشکوه مردم در خیابان میکند و از کنار رنج خاموش گروه دیگر عبور میکند، احساس «نادیده گرفته شدن» در این اقشار حس میشود.
خبرگزاری رویترز تصاویری از تجمع شبانه در ایران همزمان با انتشار خبر توقف دوهفتهای جنگ منتشر کرد.
مسعود فراستی در یک برنامه تلویزیونی گفت: «فهمیدم اگر با مردم نباشی، هیچی نیستی…همه دانش، همه نقد، بدون این مردم باد هواست»
فرمانده انتظامی کل کشور، با بیان این که ۳۰ سارق، شرور و کسانی که میخواستند از فضا سو استفاده کنند به ضرب شلیک پلیس زمینگیر شدند، گفت: همچنان از مردم دعوت میکنم باز در میدانها باشند و با حضورشان به دشمنان پاسخ بدهند.
رئیس مجلس:این سرباز کوچکتان سه درخواست از شما دارد: خیابان، خیابان، خیابان.
در تاریخ انقلابها و جنبشهای اجتماعی، بخشی از جامعه گاهی به این نتیجه میرسد که رهایی از بنبستها تنها از مسیر مداخله یا حمله یک دولت خارجی ممکن است. این گرایش ناشی از ناامیدی از تغییر داخلی، سرکوب آزادیهای فردی و نقش فعالان دیاسپورا است. تجربه جهانی اما نشان داده مداخله خارجی، حتی اگر با شعار آزادی آغاز شود، اغلب به بیثباتی، جنگ داخلی و فروپاشی اعتماد اجتماعی منجر شده است.
علیرضا پناهیان گفت: مردم موجوداتی فرهنگی هستند؛ انسانها کلاً فرهنگیاند. به همین دلیل میدان فرهنگسازی برای این مردم را دادیم دست دشمن.
همه در دی ماه مردهاند، اما رویش ننوشته کدامشان نمیخواست بمیرد. کدامشان آرزوها داشت برای زندگی. کدامشان برای زندگی بهتر راهی خیابان شده بود. کدامشان به مرگ طبیعی نمرده. قبرستان پر شده از جوان. خدا به مادرانشان رحم کند
هیچگاه نوشتن اینقدر سخت نبوده است. در حالی که ایران مورد تهدیدهاست و تنگنای معیشت مردم را آزار میدهد و عدهای هر چند در خارج سخن از تجزیه به زبان میآورند باید قلم سیاه را بر صفحه سفید چرخاند و از غمهای بزرگ و تلخ حوادث ۴۰ روز پیش نوشت. دلمان نمیخواهد این مصیبت را باور کنیم.
