۴۳ مطلب
شاسوسای سهراب سپهری، همان خلوتگاه الهامبخش شاعر «صدای پای آب»، امروز نه تنها از یادها رفته، که درگیر منازعات مالکیتی و بیمهری دستگاههای متولی، نفسهای آخر را میکشد و این یادداشت، روایتی است از فرسایش میراثی که میتواند،آینه تمامنمای تمدن،اصالت و میراث فرهنگی این سرزمین باشد.
شعری از سهراب سپهری را در ادامه بخوانید که میگوید: در دل من چیزی است مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح...
15 مهر زادروز سهراب سپهری است. به همین بهانه به مرور زندگی و شعر او پرداختهایم.
شعر «به باغ همسفران» از سهراب سپهری را در ادامه بخوانید.
«برای پاسخ به افکار عمومی، جا دارد در مورد راهاندازی و اساسنامه موزه (فروغ و سهراب) شفافسازی و مشخص شود سرنوشت آثار هنرمندان چه شده است! اگر قرار است موزهای راهاندازی شود، مکان و زمان راهاندازی آن کجاست؟ اگر قرار نیست، تکلیف حقوق مالکیت هنری آنها چه میشود؟»
در سالیان آغازین دههٔ ۱۳۴۰ سپهری همراهِ داریوش آشوری به ترجمهٔ پارههایی از مقالات و نمایشنامههای ژاپنی از روی نسخهٔ فرانسوی کمک کردند که در سال ۱۳۴۳ در کتابِ نمایش در ژاپن بهرام بیضایی چاپ شد.
فردی که برای تاسیس موزه این دو شاعر از نقاشان متعدد آثارشان را گرفته بود، منکر این ادعا شد
سهراب سپهری هنرمند منظمی بود اما او یکی از قرارهای مهمش را نرفت. قراری که به او سفارش شده بود، فرح پهلوی به دیدارش میآید.
من کاشانی هستم و همسر من هم کاشانی است و دختر خواهر سهراب سپهری است. من همه جای کاشان را میپسندم، چون اهل کاشانم.
این روزها در بیلبوردهایی (آگهینماهایی) در سطح شهر تهران تصویری به عنوان سهراب سپهری در کنار شعر این شاعر و نقاش منتشر شده که تصویر او نیست.
