قدرتمندترین موشک جهان، این بار منفجر نشد
تصویر شناور ماندن استارشیپ پس از پنج روز شاید یک عکس ساده از یک موشک واژگون روی آب باشد، اما در واقع نشانه تغییری مهم در برنامه اسپیسایکس است.
فرارو- تصویری تازه از استارشیپ اسپیسایکس منتشر شده که نشان میدهد این فضاپیما، پنج روز پس از سیزدهمین پرواز آزمایشی خود، همچنان روی آبهای اقیانوس هند شناور است. اتفاقی که شاید در نگاه اول چندان مهم به نظر نرسد، اما برای برنامه استارشیپ میتواند یک نقطه عطف باشد.
به گزارش فرارو به نقل از Space، اسپیسایکس در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۶ سیزدهمین پرواز آزمایشی استارشیپ، قدرتمندترین سامانه موشکی جهان، را از پایگاه استاربیس در تگزاس انجام داد. در این مأموریت، نسخه جدید استارشیپ V3 برای نخستین بار ۲۰ ماهواره عملیاتی نسل جدید استارلینک را به فضا برد و پس از طی مسیر زیرمداری، در اقیانوس هند فرود آمد.
نکته مهم این مأموریت، سرنوشت استارشیپ پس از فرود بود. برخلاف برخی پروازهای پیشین که فضاپیما پس از برخورد با آب دچار آتشسوزی یا تخریب کامل میشد، استارشیپ این بار پس از فرود منفجر نشد و روی سطح اقیانوس باقی ماند.
یک فرود متفاوت
استارشیپ ابتدا بهصورت عمودی روی آب نشست، سپس بهآرامی واژگون شد و روی سطح اقیانوس شناور ماند. تصاویر پهپادی منتشرشده از سوی اسپیسایکس نشان میدهد که بخش بزرگی از بدنه فضاپیما همچنان سالم است.
این اتفاق میتواند نشانهای از عملکرد بهتر سپر حرارتی و توانایی بدنه در تحمل فشار و گرمای شدید بازگشت به جو باشد. سالم ماندن نسبی فضاپیما همچنین امکان بررسی وضعیت سازه و جمعآوری دادههای ارزشمند پس از فرود را فراهم میکند.
اسپیسایکس این رویداد را «نرمترین فرود آبی استارشیپ تا امروز» توصیف کرده است. مرحله بالایی فضاپیما پس از بازگشت به جو، مانور چرخش نهایی را انجام داد و با سرعتی کنترلشده روی سطح آب نشست. استارشیپ پس از فرود نیز برای چند دقیقه به ارسال داده و تصاویر ادامه داد.
این نخستین بار است که استارشیپ در پایان مأموریت خود، بهصورت نسبتاً سالم روی آب باقی میماند؛ اتفاقی که میتواند گامی مهم در مسیر دستیابی به یک فضاپیمای کاملاً قابل استفاده مجدد باشد.
البته شناور ماندن استارشیپ به این معنا نیست که این فضاپیما آماده پرواز دوباره است. آب شور اقیانوس میتواند به موتورها، سامانههای الکتریکی و بخشهای مختلف سازه آسیب بزند. با این حال، نتیجه این آزمایش نشان میدهد استارشیپ به مرحلهای نزدیکتر شده که شاید در آینده بتوان آن را پس از فرود بازیابی، تعمیر و دوباره آماده پرواز کرد.
هدف نهایی اسپیسایکس این است که استارشیپ روزی مانند یک هواپیما فرود بیاید، سوختگیری شود و بارها مورد استفاده قرار گیرد.
مهمترین دستاوردهای سیزدهمین پرواز استارشیپ
در این مأموریت، ۲۰ ماهواره استارلینک V3 در فضا مستقر شد، یکی از موتورهای رپتور در فضا دوباره روشن شد، سپر حرارتی عملکرد بهتری داشت و استارشیپ پس از فرود روی آب نیز به ارسال داده و تصاویر ادامه داد.
با این حال، همه بخشهای مأموریت بدون نقص پیش نرفت. بوستر Super Heavy هنگام بازگشت نتوانست همه موتورهای خود را دوباره روشن کند و با سرعت و شدت بیشتری از حد انتظار در خلیج مکزیک سقوط کرد.
موفقیت استارشیپ تنها برای برنامههای تجاری اسپیسایکس اهمیت ندارد. ناسا برای مأموریتهای برنامه آرتمیس به نسخهای از استارشیپ بهعنوان فرودگر ماه نیاز دارد. از سوی دیگر، رؤیای ایلان ماسک برای سفرهای گسترده به مریخ نیز به توسعه موشکی وابسته است که بتواند بارها مورد استفاده قرار گیرد؛ زیرا بدون استفاده مجدد از فضاپیما، هزینه چنین مأموریتهایی از نظر اقتصادی بسیار سنگین خواهد بود.
