انتقاد تند از شعار مرگ بر سازشگر/ سیاست خارجی عرصه احساسات نیست
سیاست خارجی عرصه احساسات نیست، عرصه محاسبه، انتخاب و بهکارگیری کارآمدترین ابزار برای تأمین منافع ملی است. واقعیت تلخ آن است که روابط بینالملل، بیش از آنکه بر آرمانهای اخلاقی استوار باشد، بر توازن قدرت بنا شده است.
روزنامه جمهوری اسلامی با انتقاد از منتقدان تیم مذاکره کننده در یادداشتی آورده است: «اگر برای توصیف حجم و شدت تهاجمات رسانهای و توییتی دونالد ترامپ علیه ایران از تعبیر «رگبار» استفاده کنیم، سخنی به گزاف نگفتهایم. اما در کنار این رگبار بیرونی، رگبار دیگری نیز از درون متوجه دولت و هیئت مذاکرهکننده است، رگباری که گاه از مرز نقد فراتر میرود و به برچسبزنی، تهمت، سوءظن و تخریب میانجامد.
شعارهایی مانند «مرگ بر سازشکار» یا نسبت دادن عناوینی چون «وادادگی» و «تسلیم» به مذاکرهکنندگان، صرفنظر از نیت گویندگان، این پیام را به دشمن منتقل میکند که پشتوانه داخلی هیئت مذاکرهکننده متزلزل است. حال آنکه در هر مذاکرهای، نخستین سرمایه یک کشور، انسجام ملی و اعتماد داخلی است. هر اندازه این پشتوانه مستحکمتر باشد، قدرت چانهزنی نیز افزایش مییابد.
دولت و هیئت مذاکرهکننده امروز در دو جبهه همزمان میجنگند، از یک سو با آمریکای کودککش و رژیم صهیونیستی غاصب فلسطین، با سابقهای روشن از تحریم، تهدید، فشار و بدعهدی و ازسوی دیگر با فضایی که هر اقدام دیپلماتیک را در قالب دوگانههایی کاذب مانند «یا مذاکره یا مقاومت»، «یا توافق یا عزت» و «یا مذاکره یا جنگ» تفسیر میکند.
این دوگانهها، هرچند در فضای سیاسی جذاب به نظر میرسند، اما نه با تجربه تاریخی سازگارند و نه با منطق سیاست خارجی. مذاکره و جنگ، هر دو ابزار سیاست هستند، نه هدف سیاست. همانگونه که جنگ الزاماً به پیروزی یا عزت منتهی نمیشود، مذاکره نیز مترادف تسلیم یا دوستی نیست. دولتها بارها با دشمنان خود مذاکره کردهاند، بیآنکه خصومت پایان یافته باشد و بارها نیز پس از جنگ، دوباره بر سر میز مذاکره نشستهاند.
سیاست خارجی عرصه احساسات نیست، عرصه محاسبه، انتخاب و بهکارگیری کارآمدترین ابزار برای تأمین منافع ملی است. واقعیت تلخ آن است که روابط بینالملل، بیش از آنکه بر آرمانهای اخلاقی استوار باشد، بر توازن قدرت بنا شده است. از همین رو، نه جنگ فینفسه فضیلت است و نه مذاکره نشانه ضعف. هر دو زمانی ارزشمندند که در خدمت حفظ منافع ملی، افزایش قدرت کشور و تأمین امنیت مردم باشند. اگر قدرت، زبان رایج سیاست جهانی است، انسجام داخلی نیز یکی از مهمترین منابع تولید قدرت ملی است. در چنین شرایطی، آنچه بیش از تیر دشمن، توان یک ملت را میفرساید، تفرقه داخلی است.»
