تفاهم نامه ایران و امریکا چگونه از رفتارهای داخل کشور میتواند تاثیر منفی بگیرد؟
توافقهای سیاسی فقط با امضا زنده نمیمانند؛ آنچه به هر تفاهمی دوام میبخشد، مجموعهای از الزامات عملی، سیاسی و اقتصادی است.
روزنامه اعتماد در یادداشتی به روند دیپلماتیک بین روابط ایران و آمریکا پرداخته است. در بخشی از این یادداشت آمده است: «صرفنظر از دامنه و نتایج این توافق، اصل ماجرا از آن جهت اهمیت دارد که پس از سالها تقابل، بار دیگر نشانهای از امکان گفتوگو میان دوطرف دیده میشود.
روابط ایران و امریکا در دهههای گذشته بیش از آنکه بر پایه تفاهم پیش برود، در سایه بیاعتمادی، تنش و رقابت شکل گرفته است.
هرچند برجام در ادامه مسیر با موانع جدی مواجه شد و نتوانست به ثبات لازم برسد، اما همان تجربه نشان داد که گفتوگو، هرچند دشوار، ناممکن نیست.
توافقهای سیاسی فقط با امضا زنده نمیمانند؛ آنچه به هر تفاهمی دوام میبخشد، مجموعهای از الزامات عملی، سیاسی و اقتصادی است.
در روزهای نخست، مهمترین ضرورت آن است که از اصل توافق و از تعهدات ناشی از آن صیانت شود تا این روند، پیش از آنکه فرصت حرکت پیدا کند، از نفس نیفتد.
موفقیت این مسیر، پیش از هر چیز، به پایبندی واقعی دو طرف به تعهداتشان وابسته است.
روندهای دیپلماتیک زمانی شانس بیشتری برای موفقیت پیدا میکنند که در داخل، بهجای تخریب و هیجانزدگی، نوعی عقلانیت و مسئولیتپذیری حاکم باشد؛ اگر هر گام مذاکره بلافاصله به میدان تسویهحسابهای سیاسی تبدیل شود، ثبات و استمرار آن با خطر روبهرو خواهد شد.
هیچ سیاست خارجی موفقی بدون پشتوانه داخلی پایدار نخواهد بود؛ تقویت اعتماد عمومی، توجه به رضایت شهروندان و حرکت در چارچوب حکمرانی قانونمند، میتواند ظرفیت کشور را برای عبور از تنشها افزایش بدهد.»
