پسلرزههای یک بازی تدارکاتی ضعیف؛ این تیم اصلی گامبیا نبود!
در ترکیب گامبیا، چند بازیکن سرشناس غیبت داشتند و مشخص نیست در قراردادی که میان دو فدراسیون فوتبال امضاء شده بود، آیا گامبیا را برای حضور با تمام قوا مجبور میکرد یا نه؟
پیروزی ۳ بر یک مقابل گامبیا، شاید در نگاه نخست امیدوارکننده باشد، اما نگرانیهایی را نیز در دلِ هواداران فوتبال در ایران جای داده است. اینکه رقیب در رتبهی ۱۱۶ رنکینگ فیفا قرار داشت و با تمام توانِ خود راهی این مسابقه نشده بود، همه و همه اتفاقاتی عجیب و قابل تأمل بود که در ترکیه دیدیم و به نظاره نشستیم.
در روزهایی که برنامهی اغلب تیمهای ملی در جهان فوتبال پُر بود، فدراسیون فوتبال با گامبیا به توافق رسید تا یک بازی تدارکاتی مقابل ایران برگزار کند. گفته میشود تمام هزینههای اقامت، ترانسفر و غذا نیز بر عهده فدراسیون فوتبال ایران بود تا گامبیا به ترکیه بیاید و در این بازی دوستانه شرکت کند؛ دیداری که البته بهخصوص در نیمه اول چنگی به دل نزد و انتظارات را برآورده نکرد.
در ترکیب گامبیا، چند بازیکن سرشناس غیبت داشتند و مشخص نیست در قراردادی که میان دو فدراسیون فوتبال امضاء شده بود، آیا گامبیا را برای حضور با تمام قوا مجبور میکرد یا نه؟ به این اسامی و ارزش حدودی آنها در تارنمای ترانسفرمارکت دقت کنید: یانکوبا مینته ( وینگر راست- برایتون- ۴۰ میلیون یورو )، الیو فادیرا ( وینگر چپ- ساسولو- ۴/۵ میلیون یورو )، موسی بارو ( وینگر چپ-التعاون-۷ میلیون یورو )، ابوبکر باری (هافبک وسط-آستریاوین-۴ میلیون یورو ) و ابوبکر کینته ( دفاع وسط-ترومسو- ۷ میلیون یورو ).
این اسامی، استخوانبندی تیم ملی گامبیا را تشکیل میدهند. حالا حسابش را بکنید که تیمِ ۱۱۶ در رنکینگ فیفا، این بازیکنان را هم در اختیار نداشته باشد؛ آیا میتواند حریف قلدری باشد و یک محکِ جدی برای تیم ملی ایران؟ تیمی که بهترین بازیکنان خود را در اختیار نداشته و با ترکیبی ناقص به ترکیه رفته، چطور بازیکنان ما را به چالش کشیده است؟
اما یک نکتهی مهم دیگر. روی نیمکت تیم ملی گامبیا، تنها ۴ بازیکن ذخیره حضور داشتند! یک دروازهبان، یک مدافع، یک هافبک مرکزی و یک مهاجم. در دقیقه ۳۰ هم مصدومیتی برای یکی از بازیکنان بهوجود آمد و سرمربی گامبیا مجبور شد تعویضی اجباری انجام بدهد. گامبیا با سه بازیکنِ ذخیره بازی را ادامه داد و حداقل در نیمه اول توانست بارها دروزه تیم ملی ایران را تهدید کند.
برای نیمه دوم، مشخص بود که بازیکنان گامبیا افت کنند و آنها به لحاظِ جسمانی تحلیل بروند. دلیلش هم نیمکتِ خالی بود و فقط سه بازیکن که نامِ ذخیره را به یدک میکشیدند که یکی از آنها هم دروازهبان بود. بنابراین و روی هم رفته، بازی با گامبیا نمیتوانست یا بهتر بگوییم نتوانست یک محکِ مناسب برای تیم ملی ایران باشد. تیمی که با این امید به جام جهانی ۲۰۲۶ میرود که نخستین صعودِ خود از مرحله گروهی را جشن بگیرد.
و در پایان باز هم ذکر این نکته ضروری است که فدراسیون فوتبال چه قراردادی با گامبیا امضاء کرده که آنها با نیمی از توان و فقط ۴ بازیکنِ ذخیره به ترکیه سفر کردهاند؟ احتمالاً مدیران فدراسیون فوتبال در پاسخ میگویند کاچی بهتر از هیچی و ما هم باید بپذیریم و به آنها حق بدهیم!
