پاداش ترامپ به لهستان/ تصمیم غافلگیرکننده ایالات متحده برای استقرار نیروهای نظامی در اروپا
یکی از گزینههای روی میز پنتاگون، انتقال هنگ دوم سوارهنظام از پادگانهای ویلسک آلمان به قلمرو لهستان است. این اقدام استراتژیک به دونالد ترامپ اجازه میدهد ضمن حفظ روابط نزدیک با ورشو، برلین را به دلیل سیاستهای ناسپاسانه و مداخلهجویانه تنبیه کند.
رئیسجمهور ایالات متحده در تصمیمی غافلگیرکننده از اعزام پنج هزار نیروی نظامی به لهستان خبر داد.
به گزارش شرق، این چرخش استراتژیک پس از لغو استقرار پیشین، متحدان اروپایی را سردرگم کرده است؛ اقدامی که پیام روشنی برای توزیع عادلانه هزینههای امنیتی قاره سبز دارد.
متحدان سازمان پیمان آتلانتیک شمالی و مقامهای دفاعی روز گذشته موجی از بهت و سردرگمی را تجربه کردند. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، به فاصله چند هفته پس از صدور فرمان خروج نیروها از اروپا، اعلام کرد پنج هزار سرباز تازهنفس را راهی ورشو میکند. این تغییر رویه آشکار پس از هفتهها پافشاری دولت ترامپ بر کاهش ردپای نظامی واشینگتن در اروپا رخ داد.
فرمان اولیه رئیسجمهور آمریکا فرماندهان نظامی را به تکاپو انداخته بود. کشورهای اروپایی که پیش از این نیز درباره تعهد امنیتی واشینگتن تردید داشتند، با این پرسش روبهرو شدند که چگونه باید جای خالی نیروهای آمریکایی را در جناح شرقی ناتو و در مرزهای روسیه و اوکراین پر کنند؟ هزینههای این سردرگمی اکنون بر دوش مالیاتدهندگان اروپایی سنگینی میکند.
دولت ترامپ اوایل ماه جاری از کاهش پنج هزار نفری نیروهای مستقر در اروپا خبر داده بود. در عرصه میدانی، مقامهای آمریکایی تأیید کردند اعزام چهار هزار نیروی نظامی به لهستان متوقف شده است. همزمان اعزام نیروهای آموزشدیده آمریکایی برای شلیک موشکهای دوربرد به آلمان نیز به صورت کامل لغو شد.
ماریا مالمر استنرگارد، وزیر امور خارجه سوئد، روز جمعه در نشست همتایان خود در ناتو با حضور مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، این وضعیت را بسیار گیجکننده و دشوار توصیف کرد. با این حال وزیران خارجه هلند و نروژ با خوشبینی بیشتری به این تصمیم نگاه کردند.
بایبا براژه، وزیر امور خارجه لتونی، تأکید کرد متحدان از پیش آگاه بودند آرایش نیروهای آمریکایی در حال بازنگری است و اکنون هیچ تغییری در این آرایش دیده نمیشود؛ موضوعی که نشاندهنده تشتت آرا در میان اعضای پیمان آتلانتیک شمالی است. ترامپ اعلام کرد قصد دارد پنج هزار سرباز را به لهستان بفرستد.
این اقدام با هدف اطمینانبخشی به یک متحد وفادار طراحی شده است، اما مانع تلاش کاخ سفید برای کوچکسازی حضور نظامی آمریکا در اروپا نخواهد شد.
ترامپ در یک پیام در شبکههای اجتماعی نوشت بر اساس پیروزی کارول ناواروتسکی، رئیسجمهور جدید لهستان، با خرسندی اعلام میکند ایالات متحده پنج هزار نیروی اضافی را به این کشور اعزام خواهد کرد. این تصمیم پس از اقدام غافلگیرکننده پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، در ماه جاری برای لغو چرخش ۹ماهه یک تیپ زرهی از تگزاس به لهستان اتخاذ شد.
تصمیم هگست انتقاد تند قانونگذاران جمهوریخواه و دموکرات را در پی داشت. مقامهای نگران لهستانی به والاستریت ژورنال گفتند هیچ مشورتی با آنها درباره این جابهجایی صورت نگرفته بود. تصمیم وزیر دفاع آمریکا برخی مقامها را شگفتزده کرد، زیرا این آلمان بود که استراتژی واشینگتن در جنگ با ایران را مورد انتقاد قرار داد و خشم ترامپ را برانگیخت.
ترامپ اوایل ماه میدر واکنش به انتقادهای فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، دستور خروج پنج هزار سرباز از این کشور را صادر کرد؛ فرایندی که پنتاگون اعلام کرد شش تا ۱۲ ماه زمان میبرد. والاستریت ژورنال ماه آوریل در گزارشی فاش کرد ترامپ گزینه تنبیه کشورهای مخالف جنگ با ایران را از طریق خروج نیروهای آمریکایی بررسی میکند.
ترامپ در پیام خود مشخص نکرد کدام واحدهای آمریکایی به لهستان اعزام میشوند و آیا این نیروها از نقاط دیگر اروپا تأمین خواهند شد یا خیر. او پیشتر در این ماه گفته بود شاید بخشی از نیروها را از آلمان به لهستان منتقل کند. یکی از گزینههای روی میز پنتاگون، انتقال هنگ دوم سوارهنظام از پادگانهای ویلسک آلمان به قلمرو لهستان است. این اقدام استراتژیک به دونالد ترامپ اجازه میدهد ضمن حفظ روابط نزدیک با ورشو، برلین را به دلیل سیاستهای ناسپاسانه و مداخلهجویانه تنبیه کند.
کارول ناواروتسکی به عنوان یک متحد کلیدی رئیسجمهور آمریکا، ماه آگوست قدرت را در ورشو به دست گرفت. این جابهجایی همچنین سطح کلی نیروهای آمریکایی در اروپا را در یک مسیر نزولی ثابت نگه میدارد.
این رویکرد عملگرایانه با سیاست بلندمدت پنتاگون برای کاهش تعهد نظامی ایالات متحده به ناتو همخوانی دارد و مسئولیت اصلی و پرهزینه دفاع متعارف را بر دوش متحدان اروپایی میگذارد. روابط واشینگتن و اروپا پیش از این نیز بر سر تمایل آشکار ترامپ برای در اختیار گرفتن جزیره استراتژیک گرینلند و اختلافنظرها درباره جنگ خاورمیانه تحت فشارهای شدیدی قرار گرفته بود.
