جزیرهای که هیروشیما را هدف گرفت؛ حالا آماده مهار چین میشود
تینیان، پایگاه تاریخی حملات اتمی آمریکا در جنگ جهانی دوم، دوباره جان گرفته است. واشنگتن با سرمایهگذاری گسترده نظامی میخواهد این جزیره را به بخشی از شبکه پایگاههای پراکنده خود در برابر تهدید موشکی چین تبدیل کند.
فرارو- در میانه اقیانوس آرام، حدود ۲۵۰ کیلومتری شمال شرقی گوام، جزیره کوچک «تینیان» دوباره به یکی از مهمترین نقاط راهبردی ارتش آمریکا تبدیل شده است؛ جزیرهای که زمانی بزرگترین پایگاه هوایی جهان بود و امروز واشنگتن میلیاردها دلار برای احیای آن هزینه میکند.
به گزارش فرارو، تینیان در مجمعالجزایر ماریانا قرار دارد و بخشی از قلمرو مشترکالمنافع آمریکا در اقیانوس آرام است. این جزیره در جنگ جهانی دوم نقشی تاریخی داشت؛ زیرا بمبافکنهای B-29 آمریکا از پایگاه «نورث فیلد» همین جزیره برای حمله اتمی به هیروشیما و ناگازاکی پرواز کردند.
پس از تصرف تینیان از ژاپن در سال ۱۹۴۴، آمریکا با سرعتی بیسابقه این جزیره را به یک ابرپایگاه نظامی تبدیل کرد. در اوج جنگ، بیش از ۱۵۰ هزار نظامی در آن مستقر بودند و شبکهای عظیم از باندهای پروازی، مخازن سوخت، انبار مهمات و تأسیسات دریایی در آن ساخته شد. در آن زمان «نورث فیلد» و «وست فیلد» بزرگترین مجموعه باندهای پروازی جهان محسوب میشدند.
اما پس از پایان جنگ جهانی دوم، اهمیت تینیان کاهش یافت و بخش عمده زیرساختهای آن به مرور در جنگلهای استوایی مدفون شد. اکنون، تقریباً هشتاد سال بعد، پنتاگون دوباره این جزیره را احیا میکند؛ نه برای جنگ با ژاپن، بلکه برای مهار چین.
گزارشهای رسمی و رسانهای نشان میدهد آمریکا پروژهای گسترده برای بازسازی باندهای فرود، ایجاد پارکینگ هواپیماهای نظامی، ساخت تأسیسات سوخترسانی، انبارهای لجستیکی و ارتقای بندر دریایی تینیان آغاز کرده است. تنها پروژه بازسازی باندها بیش از ۴۰۰ میلیون دلار هزینه دارد و قراردادهای جدید ساخت تاکسیویها و محل استقرار هواپیماها نیز صدها میلیون دلار دیگر ارزش دارند. برآوردها نشان میدهد مجموع سرمایهگذاری نظامی آمریکا در تینیان ممکن است به حدود ۸۰۰ میلیون دلار برسد.
هدف اصلی این توسعه، اجرای راهبرد جدید نیروی هوایی آمریکا موسوم به «Agile Combat Employment» یا ACE است؛ راهبردی که بر پراکندهسازی هواپیماها و نیروها در دهها پایگاه کوچک در اقیانوس آرام تأکید دارد. در سالهای اخیر، ارتش آمریکا به شدت نگران آسیبپذیری پایگاههای بزرگ خود مانند Andersen Air Force Base در برابر موشکهای بالستیک و هایپرسونیک چین شده است. در صورت وقوع جنگ بر سر تایوان، پایگاههای ثابت آمریکا در گوام میتوانند در همان ساعات اولیه هدف حملات گسترده قرار گیرند. به همین دلیل واشنگتن تلاش میکند شبکهای از پایگاههای جایگزین و پراکنده در سراسر اقیانوس آرام ایجاد کند تا نابودی یک پایگاه، توان عملیاتی آمریکا را فلج نکند.
تصاویر جدید از پایگاه هوایی تینیان که فعالیتهای ساخت و ساز را در آن نشان میدهد
تینیان از این نظر موقعیتی ایدهآل دارد: نزدیک به گوام است، تحت کنترل کامل آمریکاست، زمینهای نسبتاً مسطح و مناسب برای باندهای بلند دارد و در عین حال از نظر جغرافیایی به اندازه کافی پراکنده است که هدف قرار دادن همزمان آن دشوار باشد. همچنین آمریکا بخش بزرگی از اراضی جزیره را در اختیار گرفته تا برای تمرینهای رزمی، استقرار بمبافکنها، پهپادها و هواپیماهای ترابری استفاده کند.
نکته مهم دیگر این است که احیای تینیان تنها یک پروژه عمرانی نیست؛ بلکه بخشی از تغییر بزرگ دکترین نظامی آمریکا در اقیانوس آرام محسوب میشود. در دوران جنگ سرد، آمریکا به چند ابرپایگاه ثابت متکی بود، اما اکنون پنتاگون به سمت شبکهای از «پایگاههای توزیعشده» حرکت میکند؛ الگویی که الهام گرفته از تجربه جنگ اوکراین و تهدید موشکی چین است. در واقع واشنگتن میخواهد نیروی هوایی و دریایی خود را به جای تمرکز در چند نقطه، در دهها جزیره و فرودگاه کوچک پخش کند.
به همین دلیل بسیاری از تحلیلگران معتقدند تینیان ممکن است در دهه آینده به یکی از مهمترین گرههای لجستیکی و عملیاتی آمریکا در هر سناریوی احتمالی درگیری با چین تبدیل شود؛ جزیرهای که روزی نقطه آغاز پایان جنگ جهانی دوم بود و حالا شاید به یکی از خطوط مقدم رقابت قدرتهای بزرگ قرن بیستویکم تبدیل شود.
