نامه جمعی از خانوادههای کودکان شهید مدرسه میناب به پاپ
جمعی از خانوادههای کودکان شهید مدرسه میناب در نامهای خطاب به پاپ لئو چهاردهم نوشتند: «شما با دلی دردمند و نگاهی الهی به وجدانهای بیدار جهان هشدار دادید که “نفرت در حال افزایش است، خشونت بدتر میشود و بسیاری جان خود را از دست دادهاند”. امروز صندلیهای خالی کلاسهای درس در میناب، گواه تلخ همین حقیقت است»
متن نامه خانوادههای کودکان شهید مدرسه میناب به پاپ به شرح زیر است:
«ما این نامه را با دستانی لرزان و قلبی آکنده از درد، از میان خاکسترها و ویرانههای مدارس شهر میناب در جنوب ایران برای شما مینویسیم. ما پدران و مادران ۱۶۸ کودکی هستیم که این روزها به جای در آغوش کشیدن تن گرم فرزندانمان، کیفهای سوخته و دفترچههای خونین آنها را به سینه میفشاریم؛ کودکانی معصوم که تنها جرمشان لبخند زدن در کلاس درس بود. اما این جنایت با تحریک و حمایت جنگافروزان بیمنطق بر سر فرزندان بیگناه ما آوار شد.»
آنها در نامه خود میافزایند: «عالیجناب! در روزهای تاریکی که صدای مهیب انفجارها، گوش جهان را بر ضجههای ما بسته بود، طنین کلام صلحطلبانه شمامرهمی بر زخمهای بی پایان ما گردید. زمانی که شجاعهانه از قدرتهای جهان خواستید تا میزان خشونت و بمبارانها را کاهش دهند، ما در تک تک واژههای شما تلاش برای نجات فرزندانمان را دیدیم؛ همان انسانهای بیدفاعی که شما با تأکید بر “لزوم حفاظت از غیرنظامیان و احترام به قوانین بینالمللی و بشردوستانه”، سعی در پاسداری از جان آنان داشتید.»
در این نامه آمده است: «شما با دلی دردمند و نگاهی الهی به وجدانهای بیدار جهان هشدار دادید که “نفرت در حال افزایش است، خشونت بدتر میشود و بسیاری جان خود را از دست دادهاند”. امروز صندلیهای خالی کلاسهای درس در میناب، گواه تلخ همین حقیقت است؛ حقیقتی که ساخت بمبهای آمریکایی با هدایت جنگافروزان بی منطق آن را رقم زد. ما از شما سپاسگزاریم که در میان هیاهوی جنگ، صدای حقانیت شدید و یادآوری کردید که صلح و آرامش پایدار “نه از طریق زور و سلاح، بلکه از مسیر گفتگو و جستجوی واقعی به عنوان راه حلی برای همگان” به دست میآید.»
پدران و مادران دانشآموزان شهید میناب در نامه خود آوردهاند که «فرزندان ما دیگر هرگز به خانه بازنمیگردند تا فردایی بهتر بسازند، اما دعای ما پدران و مادران داغدار این است که پیام شما برای” زمین گذاشتن سلاحها”شنیده شود. به ویژه آنگاه که آمریکا و رژیم اسرائیل با زیادهخواهیهای خود آتش این جنایات را شعلهور میسازند. از شما میخواهیم همچنان صدای کودکان بیصدای ما باشید و برای بازگشایی “تمامی مسیرهای گفتگو”تلاش کنید؛ تا دیگر هیچ سلاحی ساخته نشود و هیچ پدر و مادری در هیچ کجای این کره خاکی مجبور نشود لالایی شبانه را بر سنگ سرد مزار کودک خود زمزمه کند.
