هشدار درباره مرگ تدریجی یک برند ملی
بیثباتی مقررات، تحریمهای بانکی و از دست رفتن اعتماد خریداران خارجی، صنعت فرش ایران را به نقطهای رسانده که تهدیدی جدی برای معیشت صدها هزار بافنده محسوب میشود
صادرات فرش دستباف ایران که زمانی یکی از مهمترین منابع ارزآوری غیرنفتی و نماد قدرت اقتصادی کشور بود، در سالهای اخیر با سقوطی معنادار روبهرو شده؛ افتی که دیگر نمیتوان آن را صرفا به تحریم یا رکود جهانی نسبت داد. این صنعت که در دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ سالانه بیش از ۲ میلیارد دلار ارزآوری داشت، اکنون به زیر چند صد میلیون دلار رسیده و بخش قابل توجهی از بازارهای سنتی خود را از دست داده است.
به گزارش اقتصاد 24، فعالان این حوزه سیاستهای ارزی ناپایدار، الزامهای بازگشت ارز و مشکلات نقلوانتقال پول را از عوامل اصلی این افول میدانند. فرش دستباف کالایی زمانبر و مبتنی بر اعتماد بلندمدت است و با قراردادهای کوتاهمدت سازگار نیست؛ موضوعی که با مقررات فعلی همخوانی ندارد.
در این میان، کشورهایی مانند هند، پاکستان، نپال و چین با بازاریابی مدرن و ثبات مقررات، سهم ایران را در بازارهای جهانی تصاحب کردهاند. به گفته فعالان صنفی، آنچه ایران از دست داده تنها بازار نیست، بلکه اعتماد خریداران خارجی است. تداوم این روند علاوه بر کاهش ارزآوری، معیشت صدها هزار بافنده را تهدید میکند و میتواند به از دست رفتن سرمایه انسانی و فرهنگی این صنعت منجر شود.
