لایحه بودجه ۳۲۲هزار و ۹۰۰ میلیاردی شهرداری تهران روی میزا شورا/ نطق انتخاباتی آقای شهردار

اگر انتخابات دوره هفتم شورای شهر تهران در اردیبهشت سال آینده برگزار شود، علیرضا زاکانی آخرین لایحه بودجه این دوره از مدیریت شهری را روز گذشته تقدیم شورای شهر کرد.

به گزارش شرق، رقم پیشنهادی شهردار تهران برای اداره پایتخت در سال آینده ۳۲۲هزارو ۹۰۰ میلیارد تومان است که نسبت به بودجه مصوب امسال ۴۰ درصد رشد داشته است. شهردار تهران برخلاف رویه هر سال به جزئیات لایحه بودجه پیشنهادی نپرداخت و بیشتر پاسخ منتقدانش را در حوزه شهرفروشی داد و از آغاز چند ابرپروژه برای سال‌های آینده خبر داد و تأکید کرد که بسیاری از پروژه‌های رهاشده شهر را به سرانجام رسانده است. 

چندماهی است برخی از اعضای شورای شهر تهران از شهرداری می‌خواهند گزارش بدهی‌های این دوره از مدیریت شهری را در صحن گزارش کند. زاکانی در سخنانش به پرداخت بدهی‌های شهرداری در این دوره از مدیریت شهری پرداخت و مدعی شد که ما شهرداری را تحویل گرفتیم که بدهی‌اش سه برابر بودجه سال قبلش بود. امروز نوید می‌دهم که ۸۰۰ میلیون دلار از این بدهی‌ها تسویه و ۲۰۰ میلیون دلار باقی‌مانده نیز در حال تسویه است.

زاکانی افزود: پرونده بدهی‌های ریالی نیز عمدتا بسته شده و تا پایان سال به‌طور کامل مختومه خواهد شد. شهرداری تهران اکنون سبک‌بال است. 

شهردار تهران در پاسخ به برخی انتقادات پیرامون صدور پروانه‌های ساختمانی، با ارائه آمار گفت که کل متراژ پروانه‌های صادرشده در دوره شورای ششم، ۱۳ میلیون مترمربع کمتر از دوره شورای چهارم است. او تصریح کرد: متوسط تراکم ساختمانی در دوره مدیریت ما به ۲۵۷ درصد رسیده که از دو دوره قبل کمتر است.

مهدی چمران، رئیس شورای اسلامی شهر تهران هم با اشاره به برخی مباحث مطرح‌شده درباره عملکردهای گذشته شهرداری گفت: بخشی از مسائل مطرح‌شده، نگاهی به گذشته دارد که لازم است با دقت و بدون اغراق به آن پرداخته شود. به‌عنوان مثال، کاهش صدور پروانه ساختمانی که در اظهارات شهردار با افتخار از آن یاد شد، موضوعی نیست که بتوان از آن به‌عنوان یک نقطه قوت یاد کرد. 

وی افزود: هرچه صدور پروانه ساختمانی بیشتر و مبتنی بر ضوابط باشد، نوسازی و بازسازی شهری نیز تقویت می‌شود. صدور پروانه مناسب، شهر را از بی‌برنامگی نجات می‌دهد و امکان مدیریت بهتر توسعه شهری را فراهم می‌کند. متأسفانه در دوره پنجم شورا، صدور پروانه به میزان مطلوب انجام نشد، اما تمام تلاش شورای ششم بر این بوده است که این روند به نفع نوسازی و بازآفرینی شهری، رشد قابل توجهی داشته باشد. 

چمران با اشاره به موضوع بدهی‌های شهرداری در دوره‌های گذشته بیان کرد: در دوره‌های دوم تا چهارم شورا، بدهی‌های شهرداری همواره در سطح معقول قرار داشت. بدهی معقول الزاما امر منفی نیست؛ چراکه در بسیاری موارد منابع مالی از طریق استقراض تأمین می‌شد، پروژه‌ها سریع‌تر اجرا می‌شد و خدمات زودتر به مردم می‌رسید. 

وی ادامه داد: پس از بهره‌برداری از پروژه‌ها و استفاده شهروندان از منافع آن، بدهی‌ها در زمان مناسب تسویه می‌شد و این روند به‌صورت سالانه مدیریت و تنظیم می‌شد. بنابراین در گذشته، مسئله بدهی‌ها با رویکردی منطقی و قابل کنترل دنبال می‌شد. پس از سخنان شهردار، مهدی چمران اجازه اظهارنظر به اعضای شورای شهر را نداد، درحالی که بیش از هفت نفر برای تذکر و پیشنهاد وقت گرفته بودند. او به اعضا توصیه کرد که حرف‌هایشان بماند برای زمان بررسی لایحه بودجه. 

اما آنچه صحن شورای شهر تهران را روز گذشته مدتی به حاشیه برد، گزارش حسابرسی مؤسسه همشهری در سال مالی ۱۴۰۳ بود. نرجس سلیمانی در سخنانی یادآوری کرد که در سال ۱۴۰۳ بیش از صد میلیارد تومان تحت عنوان هزینه‌های پرداختی و سایر ذخایر به‌عنوان هزینه‌کرد شناسایی صورت گرفته که هیچ افشایی در این خصوص صورت نگرفته است.

همچنین شرکت در سال ۱۴۰۳ نزدیک به ۱۲ میلیارد تومان تخفیف بابت چاپ و فروش نشریات داده؛ اما با ذکر چه مجوزی این کار را انجام داده است؟ همچنین شرکت نزدیک به پنج میلیارد تومان هزینه هدایا کرده که باید مشخص شود برای چه کاری این هدایا داده شده است. شرکت دارای کارت‌های هدیه غیرنقدی به ارزش بیش از دو میلیارد تومان است؛ نگهداری این مبلغ چه ضرورتی داشته است؟ در کمیسیون نظارت و حقوقی این مسئله بررسی شد که حق و حقوق بازنشستگی‌ها پرداخت نشده؛ اما پرداخت مبلغ هر بازنشسته چهار میلیارد تومان در گزارش حسابرسی قید شده است. 

در ادامه زهرا شمس‌احسان تصریح کرد: هزینه‌های واحد استودیویی تلویزیون جدید همشهری برابر با ۲۱ میلیارد تومان ذکر شده؛ اما تعداد بازدیدهای این تلویویونی پایین بوده و نیازمند جهت‌دهی به موضوعات بااهمیت شهری به جای موضوعات پراکنده دارد. 

در ادامه محسن مهدیان، مدیرعامل شرکت همشهری، با تأکید بر اینکه گاهی مواردی را مطرح می‌کنیم که اتهام است و یک برند را تخریب می‌کند، گفت: ما نفر بیست‌ودوم در شورا داریم که نیروهای ما را تهدید می‌کنند. ما گفتیم که با تک‌تک اعضای شورا جلسه برگزار می‌کنیم و در نهایت گفتیم مناظره خواهیم داشت. جز یک عضو شورا، دیگر اعضا تماس ما را پاسخ می‌دهند. این توهین به مؤسسه همشهری است که خانم سلیمانی جواب ما را نمی‌دهند و بگویند که چرا همسرشان به حسابرسان زنگ می‌زنند و به‌گونه‌ای از آن‌ها سؤال می‌پرسند که انگار بازجویی می‌کنند. 

پس از این سخنان مدیرعامل مؤسسه همشهری، نرجس سلیمانی در پاسخ به او گفت: این پوشه‌های رنگین‌کمان که در دست من است، تخلفات همشهری است و احتمالا آقای مهدیان این بار مشق‌های خود را نوشته و درخصوص آن‌ها شوکه نمی‌شود. آقای مهدیان شما به‌عنوان فرد رسانه‌ای مورد استفاده هستید، اما به عنوان مدیرعامل همشهری خیر. 

سلیمانی با بیان اینکه شما امکانات بیت‌المال را هدر داده‌اید، گفت: آقای مهدیان شما سال گذشته ادعا کردید که همه نوع چاپی را انجام می‌دهید، اما بعدا ادعا کردید توان انجام کاری را نداشتید و نتوانستید چیزی را چاپ کنید. 

این عضو شورای شهر تهران گفت: در تاریخ ۱۷/۷/۱۴۰۳ از شکایتی که مبلغ قابل توجهی خسارت به همشهری زده بود چشم‌پوشی کردید؛ سؤال است که چه گرفته بودید که گذشتید؟ شما از تخلفات غیرقابل‌گذشتی چشم‌پوشی کردید که رسمی شده بودند. 

وی ادامه داد: در حالی که اجازه فروش هیچ ملکی را نداشتید، در تاریخ ۳۰/۹/۱۴۰۱ نامه‌ای زده شده که اجازه فروش املاک را ندارید، اما در سال بعد با توجه به اینکه از این ممنوعیت اطلاع داشتید، خواستید سه فقره ملک با قولنامه دستی بفروشید. 

سلیمانی گفت: اینکه گردن‌کشی برای ناظر کنید نشان‌دهنده ضعف شما و ضعف شخصیت شماست. من آقای مهدیان را به کمیسیون دعوت می‌کنم زیرا مؤسسه همشهری نیازمند حسابرسی ویژه است و من ظرف سه هفته آن را ارائه می‌دهم. 

مهدیان نیز در ادامه و در پاسخ به سلیمانی با بیان اینکه موضوع ملک لواسان در شورا ثبت شد که باقی ماند، اظهار کرد: سه ملکی که اعلام شده، دستور معاون مالی شهرداری و تنفیذ به مؤسسه دارد. 

وی افزود: نباید به آمارها و گزارش‌های رسمی خدشه وارد کرد. کارشناسان رسمی دادگستری موضوع را بررسی کردند و گفتند ایرادی ندارد. شکایتی که انجام شده من انجام دادم و خطاها را خودم کشف کردم. ما شکایت کردیم و کمیته انضباطی برگزار شده و حکم صادر کرده است. کارشناسان رسمی موضوع و آمار را تأیید کردند. با این حساب من ظلم کرده‌ام؟ 

پس از سخنان مهدیان و اعلام تماس همسر نرجس سلیمانی با حسابرسان، برخی از اعضای شورای شهر به نحوه برخورد او معترض شدند. چمران هم به او تذکر داد که بیش از حد خودش صحبت کرده و اعضای شورا هرکدام جایگاه خودشان را دارند. در ادامه صحن شورا به تشنج کشیده شد. به نظر می‌رسد غلظت اتهامات به اعضای منتقد شورای شهر بیشتر شده است. 

مهدی اقراریان، عضو کمیسیون نظارت شورای شهر، می‌گوید: همان‌طور که رئیس شورای شهر تهران هم اشاره کرد، اگر شهرداری تهران در برابر اقدامات نظارتی اعضای شورا مسئله، ایراد یا ملاحظه‌ای دارد، باید آن را به صورت مکتوب و مستدل به شورا اعلام کند تا شورا نیز پاسخ مقتضی را ارائه دهد. ما به صورت مکرر مشاهده کرده‌ایم که مشاوران اعضای شورا، نه‌فقط در این دوره، بلکه در همه ادوار گذشته، به‌طور طبیعی در جلسات حضور دارند، سؤال می‌پرسند و این امری پذیرفته‌شده است. همچنین دبیران کمیته‌ها در کمیسیون نظارت شورا حضور دارند و طرح سؤال می‌کنند. اجازه بدهید این موضوع را به‌صراحت پاسخ بدهم؛ آنچه امروز در صحن شورا مشاهده کردیم، هزینه‌ای است که به نظر من سرکار خانم سلیمانی بابت همراهی‌نکردن با جریانی خاص و آن حلقه سیاسی در حال پرداخت آن هستند. 

او ادامه داد: این اتفاق بخشی از یک پروژه کلان تخریب است. پیش‌تر نیز مطرح شده بود که اگر منتقدان عقب‌نشینی نکنند، با چالش‌ها و مشکلاتی مواجه خواهند شد که امروز نمونه‌هایی از آن را شاهد هستیم. اما آنچه اهمیت دارد، این است که فراموش نکنیم ما نماینده همه مردم هستیم و باید صدای همه شهروندان تهرانی باشیم، نه صدای بخش خاصی از آن‌ها. برداشت من این است که این روند بی‌اخلاقی که در صحن شورا شاهد آن بودیم، در آینده افزایش خواهد یافت. دلیل آن نیز این است که به نظر من آقای زاکانی می‌خواهند به هر قیمتی در جایگاه شهردار تهران باقی بمانند. 

او درباره اینکه شهرداری پیش از این در صحن شورای شهر تهران اعلام کرده بود منتقدان خوراک رسانه‌ای برای اینترنشنال فراهم می‌کنند، توضیح داد: براساس بررسی‌ای که از ابتدای دوره ششم تا پنجم دی‌ماه ۱۴۰۴ انجام دادیم، بیشترین میزان بازتاب اظهارات در رسانه‌هایی مانند اینترنشنال و بی‌بی‌سی متعلق به شخص آقای دکتر زاکانی و نزدیکان ایشان بوده است.

طبق این بررسی، ۳۱۷ مورد از اظهارات ایشان از طرف رسانه اینترنشنال و ۲۲۴ مورد نیز در بی‌بی‌سی پوشش داده شده که ایشان را در صدر این جدول قرار می‌دهد. در حالی که برخی افرادی که به آن‌ها برچسب زده می‌شود، حتی در میانه این جدول نیز قرار ندارند. این یک واقعیت آماری است. 

اقراریان اضافه کرد: من معتقدم با جریانی مواجه هستیم که رویکردی خودشیفته و متوهم و نگاهی غیرواقع‌بینانه به حوزه اداره کشور و حکمرانی دارد؛ نگاهی که می‌تواند آسیب‌هایی جدی به کشور وارد کند. یکی از مشکلاتی که از ابتدای این دوره با آن مواجه بودیم، وجود افرادی هم در درون شورا و هم در مجموعه شهرداری بود که نگاهی از بالا به پایین به دیگران داشتند. امروز نیز در فضای رسانه‌ای تعابیر مختلفی درباره آن‌ها مطرح می‌شود که تمایلی به تکرار آن‌ها ندارم، اما وعده‌های نجومی و تعابیر مشابه، مصادیقی است که امروز به‌روشنی شاهد آن هستیم. 

ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران نیز درباره ادعای شهردار تهران در زمینه کارنامه شهرسازی این دوره از مدیریت شهری گفت: مقایسه‌ای با گذشته انجام شد که قطعا جای تأمل و طرح سؤال دارد. به نظر می‌رسد ما از سوی ایشان با نوعی گفتار دوگانه مواجه هستیم. از یک سو اعلام می‌کنند این دوره، ادامه دوره مدیریت جهادی است و از سوی دیگر، به صورت علنی و رسمی، در تریبون شورا، عملکرد همان دوره را در حضور رئیس شورا و چند نفر از اعضای شورا را که در آن مقطع مسئولیت داشتند و عضو شورا بودند، زیر سؤال می‌برند. این رفتار واقعا مایه تأسف است و در شأن شهردار تهران نیست. 

به گفته امانی، نطق شهردار تهران یک نطق انتخاباتی بود. به‌وضوح تأکید می‌کردند که مدیریت ما مدیریت جهادی است و این‌گونه القا می‌شد که همه دنیا و همه شهرها و کشورها باید بیایند و از ما یاد بگیرند که چگونه پول درمی‌آوریم. درحالی‌که ما درباره همین موضوع «پول درآوردن» حرف‌های زیادی داریم؛ حرف‌هایی که طی چهار سال گذشته نیز بارها مطرح کرده‌ایم. 

جعفر شربیانی، عضو هیئت‌رئیسه شورای شهر هم به آمارهای حوزه شهرسازی اشاره کرد و گفت: سخنان شهردار در جلسه ارائه بودجه با سخنان خودش در سال گذشته متفاوت بود و دارای استاندارد دوگانه است. خود ایشان سال گذشته دقیقا در همین جایگاه ایستادند و گفتند افتخار ما این است که تعداد پروانه‌های صادرشده افزایش یافته و ما در حال نوسازی شهر هستیم؛ بنابراین نمی‌شود از سال گذشته تا امسال انتظار داشت که حافظه تاریخی مردم و نمایندگان شورا پاک شود. به اعتقاد من، این سخن آقای شهردار سخن نادرستی بود. به نظر می‌رسد شهردار باید به جای این نوع اظهارات، درباره بودجه شفاف‌تر و دقیق‌تر توضیح می‌دادند

. آقای شهردار برای توضیح بودجه به شورا آمده بودند، اما به جای آن، گزارش عملکرد ارائه دادند و سپس وارد مقایسه با دوره‌های گذشته شدند. این مقایسه‌ها به نظر من بیش از آنکه مدیریتی باشد، ریشه در فضای سیاسی پیش‌رو و انتخابات دارد. ایشان تلاش می‌کنند مشابه آنچه در انتخابات ریاست‌جمهوری انجام دادند، خود را با شهرداری که امروز رئیس قوه مقننه است و به‌عنوان شهردار موفق شناخته می‌شود، مقایسه کنند. 

این عضو شورای شهر ادامه داد: داستان شورای ششم، یک داستان پرغصه است. این غصه از آنجا آغاز شد که از ابتدای کار، عده‌ای تحت فشارهای همان روزهای نخست، بر اسب مراد شهرداری تهران سوار شدند و مسیری را در پیش گرفتند که مسیر انحصارطلبی فرقه‌ای بود. منطق این جریان روشن بود؛ یا با ما هستید یا بر ما. یا از ما تعریف می‌کنید یا اگر تعریف نکنید، در طرف مقابل قرار می‌گیرید و در نهایت به اقلیت رانده می‌شوید. دراین‌میان، روزنامه همشهری نیز متأسفانه وارد این فضا شد. 

شربیانی با اشاره به اینکه ما مکلف و موظف هستیم که مردم، جریانات سیاسی و حاکمیت را درباره این جریان انحصارطلبانه آگاه کرده و روشنگری کنیم، گفت که باید روشن شود این نوع تفکر نه در جریان انقلاب جایگاهی دارد، نه در تفکر مردمی و نه در منویات رهبری. اگر مراجعه شود، مشخص است که چنین رویکردی هیچ جایگاهی در آن منظومه فکری ندارد. 

شربیانی با طرح این سؤال که این جریان چگونه عمل می‌کند، گفت: آن‌ها در همان دوگانه‌ای که خودشان ساخته‌اند و در چارچوب همان خطی که ترسیم کرده‌اند، کار را به جایی رسانده‌اند که نه‌تنها به آقای چمران اهانت می‌شود، بلکه حتی به مکتب سلیمانی نیز اهانت می‌شود. ما مکتب سلیمانی را از خانواده شهید سلیمانی جدا نمی‌دانیم، اما امروز شاهد فضایی هستیم که عملا به این مکتب نیز بی‌احترامی می‌شود. این خود نکته‌ای بسیار مهم و تأمل‌برانگیز است. 

به گفته شربیانی، شهردار تهران در این سال‌ها تلاش کرده پاسخ منتقدان خود را نه در ساختار رسمی شهرداری یا در صحن شورا، بلکه از طریق رسانه‌ها بدهد. به بیان روشن‌تر، روزنامه همشهری به ابزاری برای پاسخ‌گویی شهردار به منتقدانش در رسانه خود تبدیل شده است. در صحن شورا نیز این پاسخ‌گویی با روش‌های مختلفی دنبال شده است؛ گاه با تخریب، گاه با تمسخر، گاه با نقد گزینشی و گاه با پرداختن به گذشته افراد.