سنجاب کوتوله کاکلدار یکی از کوچکترین سنجابهای جهان است. این سنجاب فقط در جنگلهای بورنئو یافت میشود و بین درختان حرکت کرده و از پوست درخت و قارچ تغذیه میکند.
۴۱۰ مطلب
سنجاب کوتوله کاکلدار یکی از کوچکترین سنجابهای جهان است. این سنجاب فقط در جنگلهای بورنئو یافت میشود و بین درختان حرکت کرده و از پوست درخت و قارچ تغذیه میکند.
قورباغه شیری آمازون، یک نوع قورباغهٔ درختی بومی جنگلهای بارانی آمازون در آمریکای جنوبی است. پوست این قورباغه خاکستری و آبی با نوارها و لکههای قهوهای تیره است. وقتی احساس خطر میکند، از بدنش مایع شیریرنگی ترشح میشود تا شکارچیان را دور کند. همین باعث شده به آن «قورباغه شیری» بگویند. معمولاً در بالای درختان زندگی میکند و به ندرت روی زمین میآید. این قورباغه به خاطر ظاهر زیبا و منحصربهفردش در بین علاقهمندان به دوزیستان بسیار محبوب است.
همنوعخواری رفتاری نادر و استثنایی نیست؛ از کوسههایی که پیش از تولد همدیگر را میخورند تا خرسها، ببرها و حتی انسانها، طبیعت در شرایط بحران، رقابت یا بقا بارها این چهرهی تاریک را نشان داده است. این گزارش، نگاهی دارد به عجیبترین و واقعیترین نمونههای کانیبالیسم در دنیای جانداران.
با وجود اینکه کمتر از یک درصد بچهعنکبوتها زنده میمانند، عنکبوتهای خانگی با تخمگذاری چندباره میتوانند جمعیتی از هزاران نفر در خانه شما ایجاد کنند.
قورباغه خزه پوش ویتنامی (Vietnamese Mossy Frog) یک گونه قورباغه بومی ویتنام و چین است که به دلیل پوست زبر و خزهمانند و رنگ سبز تیرهاش بسیار شبیه خزه یا سنگ مرطوب به نظر میرسد. این قورباغه میتواند کاملاً با محیط اطرافش مثل سنگ و جلبکها ترکیب شود و تقریبا دیده نشود.
چهار گونه از جمله راسوها و خرگوشها، در این فصل به رنگ سفید درمیآیند تا با محیط برفی اطرافشان هماهنگ شوند.
تحقیقات جدید نشان میدهد خرسهای قهوهای اپنین در ایتالیا پس از قرنها زندگی در کنار انسانها، جثهای کوچکتر و رفتاری آرامتر پیدا کردهاند، اما کاهش تنوع ژنتیکی آنها، این جمعیت را در معرض خطر انقراض قرار داده است.
در دنیای حیوانات، برخی گونهها با زندگی آرام، متابولیسم کند و توانایی بازسازی خارقالعاده، صدها سال بیشتر از انسانها عمر میکنند. از اعماق اقیانوس تا جزایر دورافتاده، این موجودات یادآورند که سرعت زندگی در طبیعت کاملاً متفاوت است.
تحقیقات جدید نشان میدهد دندانهای کونودنت، موجودات منقرضشدهای که بیش از ۲۰۰ میلیون سال پیش زندگی میکردند، نوکهایی تیزتر از دندانهای هر مهرهدار زنده دارند و حتی با تیغههای فولادی قابل مقایسهاند. این یافته، محدودیتهای فیزیکی تیزی در طبیعت را آشکار میکند.
گوشهای بزرگ فیلها فقط برای دیدنی بودن نیستند؛ آنها به این غولهای ساوانا کمک میکنند در گرمای طاقتفرسا خنک بمانند، با هم ارتباط برقرار کنند و حتی تهدیدها را شناسایی کنند—تواناییهایی که هیچ فیل واقعیای را به دامبو پروازدهنده تبدیل نمیکند!
