محله یوسف آباد تهران توسط میرزا یوسف مستوفی الممالک در دوران ناصرالدین شاه قاجار بنیانگذاری شد. این محله در ابتدا یک روستا بود که به دلیل باغها و زمینهای زراعیاش شناخته میشد و با گذشت زمان به یکی از محلههای مسکونی تهران تبدیل شد.
۴۷۵ مطلب
محله یوسف آباد تهران توسط میرزا یوسف مستوفی الممالک در دوران ناصرالدین شاه قاجار بنیانگذاری شد. این محله در ابتدا یک روستا بود که به دلیل باغها و زمینهای زراعیاش شناخته میشد و با گذشت زمان به یکی از محلههای مسکونی تهران تبدیل شد.
خیابان نواب، که به طور رسمی به نام بزرگراه شهید نواب صفوی شناخته میشود، در جنوب غربی تهران قرار دارد و یکی از شریانهای اصلی شمال به جنوب پایتخت است. ایده احداث این بزرگراه به عنوان یک شریان ارتباطی اصلی که مرکز و شمال تهران را به جنوب متصل کند، از سال ۱۳۴۴ مطرح شد، اما اجرای آن در دهه ۱۳۶۰ و با مدیریت غلامحسین کرباسچی در شهرداری تهران آغاز شد. این پروژه با هدف بهبود ترافیک، تخریب بافتهای فرسوده و نوسازی محلات اطراف طراحی گردید و اکنون از میدان جمهوری اسلامی در شمال تا بوستان ولایت در جنوب…
در ادامه تصویری کمتر دیده شده از ایستگاه اتوبوس های خطی تهران در ضلع غربی میدان سپه (توپخانه) را در سال 1326 و پیش از تاسیس شرکت واحد اتوبوسرانی مشاهده می کنید.
برخی محلهها در تهران، از گذشتههای دور، بودند و هستند و احتمالا خواهند بود، اما از برخی محلهها تنها نامی بهجای مانده و البته از برخی دیگر، علاوه بر نام، گاهی نشانههایی هم باقیمانده است.
نقشهای که در اینجا ملاحظه میکنید در کتاب سفرنامۀ هانری رنه دالمانی (جهانگرد و نویسندۀ فرانسوی) چاپ شده است. دالمانی در حدود سال 1277 و در دوران سلطنت مظفرالدین شاه قاجار به ایران سفر کرده بود. در این نقشه، شهر تهران بسیار کوچکتر از امروز بوده و مناطقی مانند تجریش، قلهک، زرگنده و سلطنتآباد (پاسداران امروزی) کا ملا در بیرون از محدودۀ شهری قرار داشتهاند. در این نقشه همنین برخی شهرهای حومه تهران از جمله کرج و رباط کریم نیز مشخص شدهاند. رباط کریم در آن زمان به دلیل برخورداری از آب فراوان و…
۷۰ سال پیش شهربانی تهران برای جلوگیری از بازار سیاه، بلیت ۴ سینما را در تهران کوپنی کرد.
حدود ۳دهه از خداحافظی اتوبوسهای دوطبقه که یکی از قدیمیترین ایستگاههای آن حوالی سهراه افسریه بود، میگذرد.
محله یوسف آباد از ساختههای مرحوم میرزا یوسف آشتیانی صدراعظم است که در آن زمان بهصورت آبادی در شمال غربی شهر تهران بر روی یکی از تپههای شمالی شهر شکل گرفت.
محمود منیعی، تهران پژوه، تعریف میکند: «در گذشته مردم از شاخ حیوانات برای اطلاع رسانی در مواقع خاص و حساس بوقهایی را درست میکردند و یکی از جاهای مورد استفاده از این بوقها در حمامها بود. معمولاً بوقها در ۲ نوبت به صدا در میآمد؛ یکی برای اعلام باز شدن حمام و دومی برای اعلام تبدیل حمام مردانه به زنانه. ساعت کار حمامها هم به این شکل بود که حمامها از ساعت ۳ بعد از نیمهشب تا ساعت ۸ صبح مردانه بود و از ساعت ۹ صبح زنانه میشد.»
