برخی شواهد از احتمال حمایت مالی و قطعات جنگی چین از ایران حکایت دارند.
۲۹ مطلب
برخی شواهد از احتمال حمایت مالی و قطعات جنگی چین از ایران حکایت دارند.
سخنگوی وزارت خارجه چین تاکید کرد پکن از ایران در حفظ ثبات ملی و حقوق مشروع خود حمایت میکند.
وزیر اسبق راه و شهرسازی دولت یازدهم و دوازدهم با بیان اینکه «در مقاطعی ما خودمان را در نقش «بازیخرابکن» تعریف کردهایم؛ نقشی که متأسفانه در این چهلوشش سال بارها تکرار شده است»، گفت: هر اتفاقی که میافتد، بلافاصله بحث بستن تنگه هرمز مطرح میشود؛ تهدید به اختلال در مسیری که حدود ۴۰ درصد نفت چین و نزدیک به ۲۰ درصد انرژی جهان از آن عبور میکند.
مدیر ارشد بخش انرژی در «موسسه انرژی و مالی» روسیه گفت: ربایش رئیس جمهور ونزوئلا وعدم اطمینان از وضعیت ایران، سبب خواهد شد که چین برای جایگزینی منابع از دست رفته نفتی به روسیه روی آورد.
چند مقام رسمی (آمریکایی) به این روزنامه گفتند ایران در سال ۲۰۲۴ از طریق این سازوکار پنهانی، تا هشت میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلار نفت به چین صادر کرد و با مشارکت چین در پروژههای بزرگ زیرساختی در ایران، تأمین مالی مورد نیاز خود را امکانپذیر کرد.
حمزه صفوی، استاد مطالعات منطقه ای دانشگاه تهران گفت: رابطه ما با روسیه و چین دچار اختلالاتی فراتر از اسنپ بک است. این رابطه دچار بیاعتمادی شده است و آنها فکر میکنند ما به روسیه به عنوان لاشه نگاه میکنیم. چین می گوید قرارداد ۲۵ ساله با ایران صاحب ندارد.
سفیر چین افزود: چین و ایران کشورهای صلح دوست هستند و به چندجانبه گرایی واقعی عمل میکنند. در دوم سپتامبر روسای جمهور ایران و چین دیدار کردند و مهمترین دیدار آنان بعد از اجلاس کازان بود. در این دیدار در خصوص موضوعات مورد علاقه رایزنی کردند.
مارک روته دبیرکل ناتو، ضمن اینکه هشدار داد روسیه و چین صنایع نظامی خود را برای یک «مواجهه بلندمدت» آماده میکنند، چالش پیش روی ناتو را محدود به روسیه ندانست و تاکید کرد همکاریهای دفاعی چین، ایران و کره شمالی به سطح بیسابقهای رسیدهاست.
دبیرکل ناتو در سخنانی ادعا کرد که چین، ایران و کرهشمالی برای یک «رویارویی بلندمدت» آماده میشوند و به سطوح «بیسابقهای» از تولید دفاعی دست مییابند.
«در حوزه فرصتها، ایران در موقعیتی استراتژیک اما محدود و نیز در شرایط پیچیده و ناپایدار ژئوپلیتیکی قرار دارد. اما تحریمها و محدودیتهای دسترسی به فناوری و بازارهای بینالمللی چالشهایی است که توسعه فناوریهای نوظهور در ایران را متأثر کرده و موجب کندی پیشرفت و درعین حال وابستگی به همکاریهای پراکنده با چین و روسیه شده است.»
