۳۵۷ مطلب
باید اعتراف کنیم که وینس گلیگان، استاد بلامنازع «جزئیات» است. او کسی است که توانست سقوط یک معلم شیمی را به یک تراژدی یونانی معاصر تبدیل کند و حالا در سریال Pluribus، میبینیم که چگونه همان دقت جراحیگونه را به قلمروی علمیتخیلی آورده است. اما اینجا خبری از سفینههای فضایی غولآسا یا بیگانگانی با شاخکهای لزج نیست؛ وحشت اصلی در «پلوریبوس»، در لبخند همسایهای نهفته است که با کمال میل حاضر است برای شما خرید کند، چون او دیگر «خودش» نیست؛ او «ما» است.
سریال رام نشده وضعیت دایرهای از کنش انسانها راطراحی و پرداخت کرده که شر کنش هر یک به خود و دیگری بازگشته و هر میزان در جستوجوی انگیزه کنش بهپیش میرویم به ابتدای این دایره بازمیگردیم.
نقد فیلم بازتاب باورها، ارزشها و عادات فرهنگی روزگار است. نوشتههای منتقدان اطلاعاتی درباره موضوعات اجتماعی، سیاسی و… دربردارند. منتقدان فیلم به مخاطبان سینما امکان میدهند مسیر رشد سینما را در گذر زمان پیگیری کنند.
به نظر میآید جناب فراستی از همه تعریفهای نقد، بحرانآفرینی و نکوهشگری را برگزیدهاند، به طوری که نفس سخنان آنچنانی زدن و جنجالسازی و بحرانآفرینی (در حد و حدود نقد فیلم) بدل به ارزش شده است. گویی نقدهای او یگر خاصیت باد هوا را هم از دست داده است و غباری از نوع آگاهی بر چشمان کمتر کسی مینشاند تا به تعبیر شاعر ناگزیر چشمهایش را بشوید و جورِ دیگر به سینما و زندگی نگاه کند!
«پیرپسر» نه فیلم، که سخنرانیایست با دوربین روشن؛ از زبانِ تصویر بیبهره است و تنها بر منبرِ شعار و گفتار تکیه دارد. احمد سلامیه در این یادداشت تند و گزنده، «پیرپسر» را نافیلمی میخواند که بهجای نمایش، صرفاً خطابه میخواند و تصویری زشت و بیهنر از سینما ارائه میدهد؛ تصویری که بهزعم او، نه با شاهنامه سازگار است و نه با زبانِ سینما.
در In the Lost Lands روایت در سطح باقی میماند، شخصیتها به جای تحول و پیچیدگی، تنها در نقش حامل پیامهای گُلدرشت یا ضربات اکشن ظاهر میشوند، و پرسشهای بنیادینی که درباره شخصیتها مطرح میشوند، هیچگاه به پاسخ یا حتی تأملی جدی نمیرسند.
با وجود شخصیتپردازی سطحی و داستانی قابل پیشبینی، «هرجومرج» با صحنههای درگیری نفسگیر و خشونتی افسارگسیخته، تجربهای پرتنش و دیدنی رقم میزند.
فیلم «گناهکاران» ساخته رایان کوگلر، با نگاهی عاشقانه و جسورانه به جنوب سیاه آمریکا، قصهای از هویت، موسیقی و خون را در بستری تاریخی و وحشتناک روایت میکند.
با وجود ساختار کارآمد و بازیگران متعهد، «تا سپیده دم» در ارائه یک تجربه ترسناک اصیل و ماندگار ناکام میماند و بیشتر به تکرار کلیشهها و خشونت سطحی بسنده میکند، که تماشای آن را برای یک بار کافی میسازد.
فیلم ماینکرافت که بهعنوان یک اقتباس از بازی معروف ماینکرافت ساخته شده و سعی دارد ماجراجوییهای دنیای بازی را در قالب یک داستان سینمایی به نمایش بگذارد، اما در این مسیر از برخی لحاظ کمکاری کرده است.
