۱۱۳ مطلب
دوران حکومت ظل السلطان در اصفهان، به قلع و قمع مخالفان و سرکوب شورشهای محلی و داخلی و یا افزون بر داراییهای کلان، از طریق دست اندازی بر اموال مردم میگذشت و از آنجا که مملکت داری جایی در ذهنیت قاجار نداشت، اغلب اوقات را به شکار و بلوک گردی و خوشگذرانی سپری میکرد.
تصویری از کبابپزهای کنار خیابانی بازار تهران در زمان قاجار را مشاهده میکنید.
یکی از مهمترین قسمتهای قلیان، سرقلیان بود که میتوانست بالا بودن سطح ثروت و پایگاه طبقاتی اعیان و اشراف را نمود داده و به رخ دیگران بکشاند. ظرأفتکاریهای روی سرقلیان و استفاده از جواهرآلات و سنگهای قیمتی، نشاندهندۀ تمّول اقتصادی و تشخّص اجتماعی افراد بوده است.
نام مهدی موش با گذشت زمان از تابلوی یکی از قدیمیترین خیابانهای تهران محو شد و این کوچه یا خیابان با نام مهدی خان شناحته میشد که در سالهای بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به شهید فروزش تغییر پیدا کرد. در دوره قاجار بخش قابل ملاحظهای از املاک مهدی موش در همین خیابان بود و به همین دلیل به این نقطه از تهران گذر مهدی موش میگفتند.
اساس رسمی قدیمی شاهان میبایست برای نشان دادن شکوه و جلال و البته قدرت خود شتری را نحر کنند؛ اما شاهان قاجاری رسم را به شکل دیگری به اجرا درآوردند.
بنیان گذار و اولین شاه قاجار گفت: ارباب زراعت و فلاحت باید چنان باشد که هر ده خانه را یک دیگ نباشد تا به جهت طبخ آشی یک روز به عطلت و انتظار بسر برند و الا رعیتی نکنند و نقصان در ملک روی کند.
میگویند مظفرالدین شاه وقتی سبیلش چرب میشد و خود را در آیینه میدید، بسیار سر کیف میآمد و در آن لحظه از سر سرمستی خواسته هرکسی را که کنارش بود، اجابت میکرد.
این عکسها مثل دریچهای برای نگاه کردن به دورانی کاملا متفاوت هستند؛ زمانی که نخستین مظاهر تکنولوژی و فرهنگ غربی در حال ورود به ایران بود، اما زندگی مردم هنوز همان سبک و سیاق قدیمی را داشت.
عکسی که در زیر ملاحظه میکنید، صحنهای از مراسم سوگواری برای ناصرالدینشاه در تکیه دولت تهران را به تصویر کشیده است.
در این عکس که احتمالا در اواخر دورۀ قاجار یا اوایل دورۀ پهلوی ثبت شده است، تصویری از چند کارمند ادارۀ پست را ملاحظه میکنید.
