۱۰۵۰۴ مطلب
خانوادههای قربانیان در پی حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی به تهران به سوگ عزیزان خود نشستند. این عکس ها تصویر آخرین وداع آدم هایی هستند که نمی توانند باور کنند آغوشی را برای همیشه از دست دادهاند. کودکی که مادرش را در آغوش گرفته تا رنج جنگ را تاب بیاورد و پسرکی که در آغوش مادرش ضجه میزند روایتگر رنج خانوادههایی است که در این حملات عزیزان خود را از دست دادهاند.
یک ساختمان مسکونی در چهارراه لشکر تهران هدف تجاوز هوایی آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفت.
تهران در روزهای جنگی، شهری است که میان نگرانی و امید حرکت میکند، مردم محتاطتر شدهاند، اما زندگی را متوقف نکردهاند
آمریکا و اسرائیل روز دوشنبه (۱۸ اسفند ۱۴۰۴) با حمله به منطقه مسکونی واقع در شرق تهران دست به جنایت جدیدی علیه شهروندان غیرنظامی زد. در این حمله با هدف قرار دادن دو ساختمان که هر کدام ۲۰ واحد بودند ساختمانهای آن محله را نابود و غیرقابل سکونت کرد. به گفته مدیرعامل سازمان آتش نشانی تهران در این جنایت تعداد زیادی شهروند به شهادت رسیدند.
با توجه به حملات هوایی، بخشی از شهروندان که در گذشته با وسایل نقلیه شخصی خود در شهر تردد داشتند، به استفاده از وسایل حملونقل عمومی تمایل پیدا کردهاند، در این میان تاکید بر امنیت مترو در زمان حمله هوایی مزید بر علت شده تا این شیوه حملونقل در اولویت جابهجایی شهروندان قرار گیرد.
شامگاه یکشنبه، دهم اسفندماه، نیروهای آمریکایی و رژیم صهیونیستی با حملهی هوایی مناطقی از تهران، از جمله سهروردی و میدان نیلوفر، را هدف قرار دادند. در پی این حمله، دبستان پسرانهی شهید همدانی دچار خسارات سنگینی شد.
ابری با احتمال ریزش دوده؛ ساعت ۹ صبح است، آلارم گوشی به صدا درآمده، اما خبری از نور خورشید نیست، سرم را از پنجره بیرون میکنم تا ببینم هوا چطور است، ترکیبی از دود و ابر آسمان را گرفته است و معلوم نیست کدام یک غلبه دارند.
در ادامه حملات هوایی آمریکا و اسرائیل به تهران، چندین منزل مسکونی در محدوده رسالت ویران شدند.
تصاویری که به دست رسیده نشان میدهد یک ساختمان مسکونی در پی حمله آمریکا-اسرائیل به شرق تهران تخریب شده است.
تهران؛ شهری است که حتی زیر سایهبم باران هم از تپیدن نمیایستد. نانواها به پخت نان مشغول هستند، بازار میوه و سبزیجات تازه به راه است؛ قصاب و مرغفروش کرکره های مغازه را هر روز بالامیزنند و اتوبوسها و واگنهای مترو آدمها را از دل شهر عبور میدهند. در پارکها هنوز صدای بازی بچهها شنیده می شود و زندگی، با تمام جزئیات ساده و روزمرهاش، در دل جنگ هم راه خودش را پیدا میکند.
