مردان و زنان زیادی از حدود دو ماه پیش و با بیشتر شدن بازداشتیها، هر روز از هرجا که هستند خودشان را به شمال شهر تهران میرسانند تا سراغی از زندانیشان بگیرند. پاسخ به همه، اما یکی است: «انتظار.» انتظار، فصل مشترک صورتهای غمگینی است که «زندان» تا پیش از این، جایی دور و دیر و رازی مگو برایشان بوده.