در تاریخ مکتوب چند هزار ساله بشری، قدرتهای بزرگ پدیده کمیابی نیستند. قدرتهای بزرگ میآیند و میروند. در مواردی یکی از قدرتهای بزرگ، در قله اوج توانمندی مینشیند ودیگران از سر ترس یا با رضامندی به برتری یا به اصطلاح هژمونی آن تن میدهند و البته این به سادگی به دست نمیآید؛ رسیدن به قله هژمونیک، از دهلیز جنگها و خونریزیها و همچنین تلاشهای گوناگون میگذرد. ایران هخامنشی در بیش از ۲۵ قرن پیش چنین بود.