او معتقد است که اقدام ایران با توجه به تجربه مذاکراتی با اروپا در دهه هشتاد دو پیام مهم برای آنها دارد: «اول اینکه آیا اروپا در انجام توافق با ایران جدی هست و اگر جدی باشد آیا سریعتر و در کوتاهترین زمان ممکن میتواند به یک توافق مورد قبول برای طرفین برسد؟ دوم اروپاییها روی اختلاف نظر و تفاوت دیدگاهها در داخل ایران حساب باز نکنند، چرا که در موضوع هستهای سیاستی منسجم در پیش است.»