این مقاله استدلال میکند که ایران طی دو دهه گذشته از سوی آمریکا و اسرائیل بهطور نظاممند «امنیتیسازی» شده و این روند، چرخهای معیوب از فشار خارجی و واکنشهای دفاعی داخلی ساخته است. به باور محمدجواد ظریف، فشار و تحریم نهتنها رفتار ایران را تغییر نداده، بلکه به تشدید تنش، فرسایش اقتصادی و محدود شدن کنشگری مستقل ایران انجامیده است. راه خروج، ترکیبی از اجماع داخلی، اصلاحات اقتصادی، دیپلماسی فعال منطقهای و جهانی، تعامل حسابشده با آژانس و آمریکا و تغییر روایت از «قدرت تهدیدآمیز» به «همکاری…