ناصر تقوایی، کارگردان برجسته سینمای ایران، در مستندی با عنوان «ناصر تقوایی به روایت خودش»، از فراز و فرودهای زندگی شخصی و حرفهایاش و چگونگی ورودش به دنیای سینما سخن میگوید.
۶۵ مطلب
ناصر تقوایی، کارگردان برجسته سینمای ایران، در مستندی با عنوان «ناصر تقوایی به روایت خودش»، از فراز و فرودهای زندگی شخصی و حرفهایاش و چگونگی ورودش به دنیای سینما سخن میگوید.
بهروز افخمی معتقد است علت حذف ناصر تقوایی به خاطر توطئههایی بوده که از بدو ورود او به تلویزیون شکل گرفته است. این توطئه هم بیشتر از طرف کارمندان قدیمی تلویزیون بود و اینگونه نبود که بچه مسلمانهای انقلابی تازهوارد به تلویزیون، به دنبال حذف تقوایی باشند. آن زمان گروههای سیاسی مختلف در تلویزیون بودند و یک شورای موسس هم بود که خانم رخشان بنیاعتماد هم عضو آن بود. آنها هر روز یک بهانهتراشی جدید میکردند.
برنامه اکران عمومی هفته اول «سینمای ایران برای وطن» به میزبانی ۱۵ سینما منتشر شد. این برنامه به فیلمهای «خانه دوست کجاست» ساخته عباس کیارستمی، «سرزمین خورشید» ساخته احمدرضا درویش، «شیر سنگی» ساخته مسعود جعفریجوزانی، «گیلانه» ساخته رخشان بنیاعتماد و محسن عبدالوهاب و «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی اختصاص دارد.
در پنجمین برنامه از «سینمای ایران برای وطن»، نسخه مرمتشده فیلم «ناخدا خورشید» ساخته ناصر تقوایی به نمایش درآمد. نشست این فیلم با حضور داریوش ارجمند و هارون یشایایی در موزه سینما برگزار شد.
در ادامه تصویری کمتر دیده شده از «ناصر تقوایی و نصرت کریمی» را در پشت صحنه سریال دایی جان ناپلئون و در سال ۵۵ مشاهده میکنید.
خود تقوایی و بسیاری از کارشناسان تاریخ سینما معتقدند که اگر فیلم «آرامش در حضور دیگران» و «گاو» داریوش مهرجویی در دورهۀ پهلوی توقیف نمیشدند و در زمان خودشان به نمایش درمیآمدند، شاید سینمای ایران مسیر متفاوتتری را طی میکرد.
ناصر تقوایی آنقدر فیلم خوب ساخته که غیبتش در عرصه فیلمسازی هم به یک حضور غایب تبدیل میشود. گرچه همین آثاری که در کارنامه او وجود دارد، برای ارزشمندی و جایگاه معتبر و اثرگذار او در سینمای ایران کافیاست.
درباره فیلم «ناخدا خورشید» که تاکنون بنیاد فارابی، مالکیت را در اختیار داشته است، ظاهرا شبههای ایجاد شده و درخواست تعلیق پخش تا شفاف شدن موضوع مالکیت، به پلتفرمها داده شده است.
تقوایی تلاش میکند با درنظرگرفتن واقعیت زندگی صادق و شرح رویدادی که ممکن است شالوده هنجارمند زندگی هر شهروندی را از هم بپاشد، هستی یک انسان در برابر مفهوم «عدالت» را صورتی غیرتاریخی ببخشد.
