۵۲ مطلب
یک تحلیلگر سیاسی معتقد است در شرایط کنونی جامعه و وجود معترضان، باید صبر پیشه کرد و به جای تشدید تقابل، در گوش جامعه نجواهای محبتآمیز داشت. باید اجازه داد احساسات، خشمها، بغضها و کینهها فروکش کند تا زمینهای برای داوری منصفانه فراهم شود. در فضای هیجانی و در متن درگیری، امکان قضاوت درست وجود ندارد.
در دل یکی از گرانترین محلههای تهران، فرشته، عمارتی قرار دارد که بیش از آنکه یک خانه باشد، تکهای از تاریخ قدرت است. خانهای منسوب به یکی از تیمسارهای دوران شاه؛ بنایی عظیم با زمینی حدود ۴ هزار متر مربع، بهصورت تریبلکس و با امکاناتی که حتی امروز هم کمنظیر محسوب میشود. سقفهای بلند، فضاهای وسیع، طراحی اشرافی و محوطهای که حریم و شکوه را همزمان حفظ میکرد، همه نشان از جایگاه صاحبش داشت. خانهای که برای زندگی روزمره ساخته نشده بود؛ برای نمایش قدرت، امنیت و اقتدار طراحی شده بود. امروز، اگر…
یک جامعهشناس گفت: مسئله طبقه متوسط جهانی است، اما در ایران این مسئله پیچیدهتر میشود، از نگاه تاریخی در ایران طبقات متوسط یعنی کسانیکه بتوانند روی پای خودشان بایستند توسط حاکمان محدود میشدند، بنابراین معمولاً طبقهای مستقل از دولت و حکام شرع شکل نمیگرفت.
یک جامعهشناس گفت: ترس، جامعه را به سمت عمل جمعی سوق میدهد. این عمل جمعی میتواند بر یک قصد مشترک استوار باشد، اما در ادامه نارضایتیهای دیگر هم به آن اضافه میشود، شکافهای اجتماعی فعال میشوند و در نهایت میتوانند زمینه شکلگیری یک بحران بزرگتر را فراهم کنند.
نابرابری، یک انتخاب سیاسی است و این نابرابری حاصل سیاستها، نهادها و ساختارهای حکمرانی ماست. هزینههای تشدید نابرابری شکافهای روبهگسترش، دموکراسیهای شکننده و بحرانی اقلیمی که بیشترین بار آن بر دوش کسانی میافتد که کمترین نقش را در ایجادش داشتهاند.
یک جامعهشناس گفت: وقتی سفرکردن، این حق اولیه هر شهروند، به کالایی لوکس تبدیل میشود، درواقع شاهد ایجاد نوعی «تبعیض فراغتی» هستیم. این جداسازی نهتنها در اقامتگاهها، بلکه در تجربیات، خاطرات و حتی آرزوهای مردم نیز رخنه میکند.
فاصله طبقاتی به وجود آمده میان طبقه جدید نوکیسههای یقهسفید و ظاهرالصلاح با مردمی که شبها را با شکم گرسنه و کارتنخوابی سر میکنند، بقدری زیاد است که به نظر میرسد نوکیسههای امروز از نوکیسههای دوران رژیم پهلوی هم سبقت گرفتهاند.
سقوط یکی از چهرههای محبوب، برای طبقهای که سالها زمین خورده، حکم نوعی تسکین دارد؛ نوعی «انتقام نمادین» از طبقه بالا. مشکل ما نه با جمشیدی، بلکه با ساختاری است که جمشیدیها را از نقد و حسابکشی مصون میدارد.
«مسئولان در جایگاه خود باید از زبان اقتدار و عقلانیت بهره ببرند، نه از زبان گلایه. مردم از رئیسجمهور انتظار دارند راوی قدرت و عزت ایران باشد.»
تورمِ بیامان، قیمتهای سرسامآور و نابرابری آشکار در سبک زندگی، نه فقط سفره مردم را کوچک کرده، بلکه روانشان را هم خسته و فرسوده ساخته است.
