ترنج

فشار اقتصادی

۴۷ مطلب

  • رئیس دستگاه قضا گفت: مسئولان ذیصلاح قضایی در حوزه واردات کالاهای اساسی نیز در هماهنگی با استانداران استان‌های مرزی و مسئولان بنادر، تسهیلاتی را لحاظ کنند. دشمن هدفش شکستن کمر اقتصادی کشور است؛ باید دشمن را در این جبهه خلع سلاح کنیم.

  • مسئولان ذی‌ربط باید بر بازار و فروشگاه‌ها بیشتر نظارت کنند و اجازه ندهند شرایط جنگی بهانه‌ای بر تحمیل فشارهای بیشتر بر مردم شود.

  • گزارش‌ها از داخل اسرائیل از تشدید بحران اقتصادی، افزایش بیکاری و موج آوارگی داخلی در سایه جنگ با ایران خبر می‌دهند.

  • وقتی ذهن فرد به طور مستمر درگیر تامین اجاره مسکن، شهریه مدرسه، هزینه درمان یا حتی خرید اقلام روزمره باشد، انرژی روانی او برای خلاقیت، برنامه‌ریزی بلندمدت و ارتقای مهارت‌ها کاهش می‌یابد. در چنین شرایطی، افراد به جای نگاه راهبردی به آینده، درگیر مدیریت بحران‌های روزمره می‌شوند. این وضعیت به فرسایش سرمایه انسانی می‌انجامد.

  • یک تحلیلگر مسائل اقتصادی گفت: در شرایط فعلی که وضعیتی جنگی حاکم است، عموم مردم بازنده هستند. اما در حالت کلی، کسانی کمتر متضرر می‌شوند که دارایی بیشتری دارند و می‌توانند ریسک‌های خود را با وجود تورم پوشش دهند.

  • مسوولان باید در اسرع وقت با مردم صحبت کنند؛ نه در قالب جملات کلی، بلکه با توضیح شرایط، تشریح چالش‌ها و ترسیم افق آینده. گفت‌وگوی صریح با مردم نه نشانه ضعف، بلکه نشانه اعتماد به بلوغ اجتماعی ملت است.

  • یک استاد جرم‌شناسی و حقوقدان با اشاره به قتل‌های اخیر مسافربرهای عبوری، گفت: این جنایات بیشتر ناشی از ضعف نظارت، فشارهای اقتصادی و مشکلات روانی مرتکبان است و بسیاری از قتل‌ها در واکنش به مقاومت قربانی یا شرایط اضطراری رخ می‌دهد.

  • نخستین فرمانده نیروی دریایی سپاه گفت: به نظر می‌رسد که حاکمیت باید تلاش خود را برای تولید رضایت و خوشحال کردن مردم از طریق اتخاذ «سیاست مدارا و مهربانی» قرار دهد تا بتواند سرمایه اجتماعی خود را افزایش دهد و نگران از بروز ناآرامی‌ها نشود.

  • در این جهان باید صبر و اعتدال را پیش گرفت، چراکه به تعبیری نه با گسست رادیکال و نه بازگشت نوستالژیک نمی‌توان بار خود را به مقصد رساند؛ همان کاری که کشورهای دور و برمان کرده‌اند و می‌کنند، از ترکیه و عربستان و امارات تا قطر و مصر و…. چرا می‌خواهیم تافته جدا بافته باشیم؟!

  • یک جامعه‌شناس گفت: آنچه اتفاق افتاد، اعتراض عمومی به ناکارآمدی اقتصادی بود که به‌سرعت سیاسی شد و در دل آن ناکارآمدی حکمرانی دیده می‌شد. اعتراض، اعتراض به حاکمیت بود.