۵۰ مطلب
در روزهایی که تحولات سریع و اخبار گوناگون، تصویر ما را از آینده دستخوش تغییر کرده، حفظ آرامش و امید به یک چالش روزمره تبدیل شده است. این گزارش، روایت واقعی آدمهایی است که با وجود ابهامات و فشارهای روانی، تلاش میکنند تعادل زندگیشان را حفظ کنند؛ داستان عبور از تصویرهای قدیمیِ فردا و تلاش برای ساختن مسیرهای تازه، چرا که زندگی با تمام فراز و نشیبهایش همچنان جریان دارد.
شوک تحریمها به صورت یکسان بر همه افراد تأثیر نمیگذارد. تحلیلهای ناهمگونی نشان میدهد افزایش احتمال اشتغال غیررسمی و قطع پرداخت بیمه به طور عمده متمرکز بر کارگران با سطح تحصیلات پایین بوده است.
طبقه متوسط جامعه، همان قشر تحصیلکرده، کارمند، مهندس و تکنوکراتی که روزگاری موتور محرک اقتصاد، فرهنگ و ثبات کشور بود، این روزها زیر چرخدندههای بیرحم تورم فزاینده و موج گسترده تعدیل نیرو، در حال فروپاشی تدریجی است.
رئیس دستگاه قضا گفت: مسئولان ذیصلاح قضایی در حوزه واردات کالاهای اساسی نیز در هماهنگی با استانداران استانهای مرزی و مسئولان بنادر، تسهیلاتی را لحاظ کنند. دشمن هدفش شکستن کمر اقتصادی کشور است؛ باید دشمن را در این جبهه خلع سلاح کنیم.
مسئولان ذیربط باید بر بازار و فروشگاهها بیشتر نظارت کنند و اجازه ندهند شرایط جنگی بهانهای بر تحمیل فشارهای بیشتر بر مردم شود.
گزارشها از داخل اسرائیل از تشدید بحران اقتصادی، افزایش بیکاری و موج آوارگی داخلی در سایه جنگ با ایران خبر میدهند.
وقتی ذهن فرد به طور مستمر درگیر تامین اجاره مسکن، شهریه مدرسه، هزینه درمان یا حتی خرید اقلام روزمره باشد، انرژی روانی او برای خلاقیت، برنامهریزی بلندمدت و ارتقای مهارتها کاهش مییابد. در چنین شرایطی، افراد به جای نگاه راهبردی به آینده، درگیر مدیریت بحرانهای روزمره میشوند. این وضعیت به فرسایش سرمایه انسانی میانجامد.
یک تحلیلگر مسائل اقتصادی گفت: در شرایط فعلی که وضعیتی جنگی حاکم است، عموم مردم بازنده هستند. اما در حالت کلی، کسانی کمتر متضرر میشوند که دارایی بیشتری دارند و میتوانند ریسکهای خود را با وجود تورم پوشش دهند.
مسوولان باید در اسرع وقت با مردم صحبت کنند؛ نه در قالب جملات کلی، بلکه با توضیح شرایط، تشریح چالشها و ترسیم افق آینده. گفتوگوی صریح با مردم نه نشانه ضعف، بلکه نشانه اعتماد به بلوغ اجتماعی ملت است.
یک استاد جرمشناسی و حقوقدان با اشاره به قتلهای اخیر مسافربرهای عبوری، گفت: این جنایات بیشتر ناشی از ضعف نظارت، فشارهای اقتصادی و مشکلات روانی مرتکبان است و بسیاری از قتلها در واکنش به مقاومت قربانی یا شرایط اضطراری رخ میدهد.
