۱۹۴۴ مطلب
آمریکاییها از زمان جنگ ویتنام به بعد، هیچوقت روش حمله خود را تکرار نکردند. نوع حمله آمریکا در عراق، ونزوئلا و دیگر نقاط تفاوتهایی آشکار دارد. معمولا اصل غافلگیری در حملات آمریکا رعایت میشود. این اطلاعات از نوع فوق سری است و قطعا در صورت تصمیم جدی آمریکا برای حمله، امکان ندارد از قبل اعلام کند چه برنامهای دارد.
در ادبیات امنیت بینالملل، استقرار ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن ذیل مفهوم «دیپلماسی اجبار» قرار میگیرد؛ یعنی تلاش برای تغییر محاسبات طرف مقابل از طریق افزایش هزینههای بالقوه، بدون عبور از آستانه جنگ.
با ترامپ رو به رو هستیم. سیاستمداری که علاقه دارد همیشه غیرقابل پیش بینی باشد و نشان ندهد که دقیقا چه تصمیمی دارد و چه قرار است انجام دهد. او سعی می کند خود را زرنگ تر از حدی هم که هست نشان دهد. بنابراین یکی از تاکتیک های او مخفی کاری و ارعاب و تلاش از طریق این روشهاست. مشخص است که مسیرهای پیش رو چیست اما آن چه می تواند در این موقعیت بازدارنده باشد، اتحاد و یکپارچگی ملت ایران در برابر مداخله خارجی علیه کشور است.
به نظر میرسد سناریوی محاصره دریایی ایران بهعنوان گزینه مکمل جنگ مستقیم و فشار حداکثری، از احتمال قابل ملاحظهای برای تحقق برخوردار است؛ سناریویی که هدف آن کاهش توان صادرات نفت، فرسایش داخلی، افزایش هزینههای راهبردی ایران و در نهایت، شکست نظامی ایران و کشاندن جمهوری اسلامی به پای میز مذاکره با شرایطی جدید است.
علیاکبر رائفیپور در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: وظیفه شرعی محور مقاومت است تا به ظلم و ستمی که به شیعیان این منطقه رواداشته می شود پاسخ دهد.
بیشک اسرائیل همچنان دشمن اصلی و نظاممند ایران در منطقه محسوب میشود و هرگز هم این واقعیت را پنهان نکرده است.
بنابر برخی تحلیلهای رسانهای، رؤیای «جنگ پاک»، «ضربه بدون هزینه» یا دستکم «کمهزینه»، بخش جداییناپذیر از ذهنیت ترامپ را در قبال ایران شکل داده است.
سیاست آمریکایی ها در قبال ایران این است که وضعیت نه جنگ نه صلح، تعلیق یا شرایطی ناپایدار را در برابر ایران حفظ کنند. نظر آن ها این است که این شیوه میتواند روی ایران فشار وارد کند. درواقع آمریکایی ها به دنبال این هستند که ایران را در وضعیتی نگه دارند که هر آن انتظار حملات خارجی را داشته باشد و در نتیجه در چنین وضعیتی، امور کشور معطل بماند.
یک پژوهشگر انگلیسی با هشدار درباره پیامدهای سنگین و فوری پاسخ ایران به هرگونه تجاوز، گفت که همین بازدارندگی عملی، گزینه نظامی را برای واشنگتن و تلآویو پرهزینه کرده است.
هر مشکلی در داخله و خارجه با گفتگو قابل حل است و مذاکرهکننده سیاسی باید به صلح چاره جوید و خطر جنگ و خسارت و تحریم را از سر ملک و ملت باز کند. به جای شعار دادن و قدرتنمایی، باید راهیابی و چارهگزینی کند.
