۷۱ مطلب
نکند مقامات عزیز و ارجمند که بر کرسی مسئولیت تکیه زدهاند انتظار دارند قدر قدرتانی از کره و یا سرزمینی دیگر بیایند و به حلّ این مشکلات بپردازند؟ جالب اینکه برخی از این مقامات و مسئولین محترم حتی غلیظتر از مردم و مراجعین از وضعیّت موجود و مناسبات حاکم و گرفتاریهای ایجاد شده برای کشور و ملّت و کژ کارکردیها و سوء مدیریتها مینالند و انتقادها و گلایههای شدیدتری مطرح میکنند. بیآنکه به کسی پاسخ بدهند که پس چرا کاری نمیکنید؟ پس برای چه پشت این منصب و میز نشستهاید و حقوق میگیرید؟
روزنامه اطلاعات نوشت: کمتر از ۲۰ روز به شروع بزرگترین رویداد ورزشی، فرهنگی و اقتصادی جهان در کنار مرزهای جنوبی ایران باقی مانده و ما منفعلانه نظاره گر برنامه ریزی کشورهای دور و نزدیک برای بهره مندی از این فرصت طلایی هستیم.
بر اساس یک باور رایج، اما بیمبنا میان متدینان و سیاستمداران ما، جنبشهایی که خواهان برابری میان حقوق زن و مرد هستند، ماهیتی غیردینی یا لائیک دارند و در سالیانی دراز، به گونهای رفتار شده که واژه فمینیسم گویی حساسیتزا و حتی هراسآور است.
در میان کارشناسان زبدهی انتظامی و امنیتی، تردید ندارم که متخصصان روانشناسی هم حضور دارند؛ و، اما آیا این روانشناسانِ اجتماعی از یک اصل بدیهی به نام «همدلی» در درسهای خواندهشان چیزی به خاطر ندارند؟!
جامعه سالهاست نیازمند امید و سخن نو و ابداع و مهر و ابتکار است. جوانان ایران نمیدانند با چه کسی باید درد دل کنند، نمیدانند در کجا و چگونه از خلأهای زندگی و آیندهشان سخن بگویند.
آیا گوش شنوایی هم وجود دارد که احساس خطر کند و دل به جوانها بسپارد و پای درد دل آنها بنشیند و بشنود که «ما از درد ناچاری و بر خلاف میل باطنی خود خانه و خانواده و کشورمان را ترک میکنیم تا آینده بهتر و امن تری را بسازیم»؟ قرار بوده است که چتر نهضت جوان گرایی همه جوانها را زیر سایه خود بگیرد.
حرف مردم و یا درد آنها این نیست که کدام وزیر یا کدام مسئول فرزندی در خارج دارد پس باید برود. درد در جای دیگری است. نکته دیگر اینکه مردم از ریا و تظاهر و دوگانگی حرف و فعل مقامات به شدت متنفرند.
به صراحت و بر مبنای اعتقادِ عقلانی و ایمان به حقایق مذهبی، باید ابراز ناخشنودی و نگرانی کنیم که اکنون به نقطهای رسیدهایم که به جای علامه طباطبایی و استاد مطهری در کلام شیعه و مرحوم بهبودی و استاد حکیمی در پالایش نقلیات و فرهنگ روایی، این نوع خرده فرهنگ کلامی حاکم شده و همچون موریانه در حال جویدن بُنه و بنیه مذهب و سست کردن بنا و بنیان ایمان مردم است.
یکی از بهترین صیدهای سرویسهای خارجی مترجمینی هستند که در دیدارهای سطح بالای مقامات یک کشور با همتایان خارجی مقامات مزبور کار ترجمه را انجام میدهند. مترجم در چنین مواردی حکم یک هدف باارزش را دارد.
شاید داعیهداران و تکلیفمدارانی که دو مفهوم دقیقِ باریکتر از مویِ «امر به معروف و نهی از منکر» را فقط به سلیقهی خود معنی میکنند بگویند: «دیگر تا کجا مجال دهیم و تا کی صبوری ورزیم؟!». نکته دقیقا همینجاست؛ که باید از ایشان پرسید: اولاً بیلان کار فرهنگی ما و شما در امر مزبور تا کنون چه بوده؟
