در پرو، یک مومیایی هزار ساله در نتیجه کاوشهای باستان شناسی کشف شد.
۱۶۸ مطلب
در پرو، یک مومیایی هزار ساله در نتیجه کاوشهای باستان شناسی کشف شد.
بازدیدکنندگان موزه با عطر و بوی روغنها، صمغها و مومهایی که یک زن اشرافی به نام سناتنی (Senetnay) با آنها مومیایی شده به ۱۴۵۰ قبل از میلاد سفر میکنند. این بو امروز شاید برای ما شبیه بوی مواد شوینده و آسفالت به نظر برسد، اما برای مصریان رایحهای «معنوی» بود.
این اکتشافات تازه مربوط به دورانی است که امپراتوری مغول در حال تسخیر بی امان سرزمینهای اوراسیا بود.
تصاویر سی. تی. اسکن از بقایای اسکلت نشان میدهد که این مرد قطعا مصری بوده و حتی جمجمه او ویژگیهایی داشته که مختص اعضای خاندان سلطنتی مصر بود: شکل، تناسب، فاصله زیاد جمجمه از پیشانی تا پشت سر و تورفتگی در بالای جمجمه.
عفونتهای قارچی مرگبار مومیاییها مطمئنا اتفاقات رایجی نیستند، اما بیسابقه هم نیستند. ۱۰ نفر از ۱۲ دانشمندی که در سال ۱۹۷۰ در گشایش مقبره پادشاه کازیمیر چهارم در لهستان حضور داشتند، در عرض چند هفته پس از این رویداد جان خود را از دست دادند و احتمالا در اثر قارچ رشد کرده درون مقبره و این تنها نمونه ثبت شده هم نیست.
وضعیت دفن بانو دای طوری بود که فضای اطراف پیکره تقریبا فاقد اکسیژن مانده بود و تابوت او نیز پر از مایع مومیایی بود. این وضعیت باعث حفظ جسد در وضعیتی خارقالعاده شده بود. اعضای بدن او مثل دست و پاها هنوز قابلیت انعطاف داشتند و پوستش همچنان نرم مانده بود.
مقبرۀ «بانو دای» یکی از عجیبترین کشفیات تاریخ باستانشناسی است. پیکرۀ این بانوی اشرافزادۀ چینی، بعد از دو هزار سال هنوز طوری سالم مانده که دست و پاهایش قابلیت خم شدن دارند و پوستش هنوز نرم است.
آزمایشهای آندوسکوپی نشان داد که در اسکلت این مومیایی زمانی اعضای درونی وجود داشته که سپس با موادی غیرقابل شناسایی و کاغذهایی با نوشتههای چینی پر شده است.
با اینکه جمجمه مخروطی آتا توجه زیادی را به خود جلب کرده بود؛ مواردی بهمراتب جذابتر در ساختار اسکلتی او وجود داشت. اندازه اسکلت آتا کوچکتر از یک جنین انسان بود؛ اما به نظر میرسید بخشی از استخوانهای او تا ۶ سالگی رشد کردهاند.
محل کشف این جسد، در دوران باستان یک روستای ماهیگیری به نام «Aspero» بوده که در ۲۲ کیلومتری شهر کارال قرار داشته است. تمدن ناشناخته کارال یکی از قدیمی ترنی تمدنها در آمریکاست.