ناوگان کشتیهای جنگی ایالات متحده در دریای کارائیب در آستانه ربایش «نیکولاس مادورو» رئیسجمهور ونزوئلا و همسرش روز شنبه، افزایش پیدا کرده بودند.
۱۱۳۲ مطلب
ناوگان کشتیهای جنگی ایالات متحده در دریای کارائیب در آستانه ربایش «نیکولاس مادورو» رئیسجمهور ونزوئلا و همسرش روز شنبه، افزایش پیدا کرده بودند.
پول به دست آمده برای مردم آمریکا و با صلاحدید کشور ما برای مردم ونزوئلا خرج خواهد شد!
نخستوزیر انگلیس در پاسخ، بدون آنکه وارد محکومیت صریح واشنگتن شود، موضع دیرینه لندن درباره دولت ونزوئلا را تکرار و ادعا کرد که از نگاه انگلیس، نیکلاس مادورو رئیسجمهوری مشروع نبوده و کسی برای رفتن او اشکی نریخت. استارمر سپس محور اصلی پاسخ را به سمت عبارت کلیدی خود برد و با بیان اینکه «معیار سنجش اقدامات همه کشورها، حقوق بینالملل است» تصریح کرد: «این بر عهده آمریکاست که اقداماتش را بر آن اساس توجیه کند».
وزارت حملونقل روسیه در بیانیهای اعلام کرد: «نیروی دریای دریایی آمریکا در ساعت ۱۲:۰۰ هفتم ژانویه به وقت گرینویچ وارد شناور شد و پس از آن ارتباط با این کشتی از دست رفت.»
پس از بازداشت رئیس جمهور ونزوئلا توسط آمریکا در یک حمله نظامی، یک لباس فروشی در لیما پایتخت پرو تیشرتهای با عکس رئیس جمهور بازداشت شده ونزوئلا تولید کرد.
رئیسجمهور موقت ونزوئلا از قبر هوگو چاوز که گفته شده بود توسط آمریکا بمباران شده بازدید کرد.
بنا بر گزارشها، نیروهای آمریکایی نفتکش «مارینرا» با پرچم روسیه و مرتبط با ونزوئلا را در اقیانوس اطلس شمالی توقیف کردهاند.
تحلیلگران میگویند این توافق احتمالا عرضه نفت ونزوئلا به چین را محدود میکند و منبع نفت ارزان برای پالایشگاههای مستقل معروف به تیپاتها را کاهش میدهد. چین به عنوان بزرگترین واردکننده نفت خام جهان، خریدار نفت روسیه، ایران و ونزوئلا است.
ایالات متحده پس از بازداشت نیکلاس مادورو، منطق اقدام خود را صریحاً بر «نفت» بنا کرد: احیای صنعت نفت ونزوئلا با سرمایه شرکتهای آمریکایی و جبران ملیسازیهای دوران چاوز. با وجود ذخایر عظیم نفتی، تحریمها، محاصره نفتی، کمبود «نفتا» و فرسودگی زیرساختها تولید را در مسیر نزولی نگه داشته است. افزایش تولید محدود خواهد بود و بازگشت به ظرفیتهای گذشته به سرمایهگذاری عظیم و تغییرات سیاسی پرهزینه وابسته است.
دونالد ترامپ پس از سرنگونی نیکلاس مادورو، با تکیه بر قرائتی شخصی از دکترین مونرو، سیاستی تهاجمی در نیمکره غربی در پیش گرفته و از ونزوئلا تا کلمبیا، کوبا و گرینلند را با زبان تهدید هدف قرار داده است. محور این رویکرد، نه دموکراسی، بلکه نفت، منابع راهبردی و انحصار نفوذ آمریکاست. این سیاست معاملهمحور، با نادیدهگرفتن قواعد حقوقی و هنجاری، اروپا و جهان را نگران بازگشت منطق سلطه و بیثباتی کرده است.
