یک نظم پایدار پساجنگ با حذف مهمترین قدرت بومی منطقه قابل ساخت نیست. باید براساس شناخت صریح جایگاه ایران و واقعیتهای میدانی بنا شود. این امر مستلزم پرداختن واقعی به منافع امنیتی و اقتصادی اساسی ایران است، نه لزوما به عنوان یک امتیاز، بلکه به عنوان یک اذعان عملگرایانه به واقعیت.