۴۰۶ مطلب
عباس عبدی میگوید: آقای خاتمی تکلیف خود را روشن نمیکند. مثلاً این حرفی که در گفتوگوی اخیر بیان کرد، نوعی حکایت از بیتکلیفی است. کسی که رهبری را بپذیرد، از دیگران نمیپرسد که حالا چه کار کنیم؟ چون حتی اگر دیگران هم چیزی گفتند، در نهایت او است که باید مسئول باشد. اما از یک طرف دیگر، آقای خاتمی نه حاضر است به صراحت و روشنی کنار برود و بگوید من کاری ندارم و خودتان میدانید و انجام بدهید، به نظرم ایشان روی زمین و هوا نگه میدارد و این یکی از ایرادهایی است که متأسفانه به ایشان وارد است.
شاید شاخصترین نظری که در چندوقت اخیر به گوش رسید، پیشنهاد سعید حجاریان پیش از انتخابات مجلس در سال 98 بود. او چند ماه قبل از انتخابات گفت که حضور اصلاحطلبان در انتخابات باید مشروط باشد؛ به این معنی که اگر شروط اصلاحطلبان تأمین نشود، آنها از حضور در انتخابات کنارهگیری میکنند.
اگر از گذشته میپرسید، از عملکرد دولت تدبیر و امید و یا از عملکرد مجلس دهم شورای اسلامی یا از کارکرد فراکسیون امید و شورایعالی سیاستگذاری اصلاحطلبان ایران اسلامی. پاسخ من تصدیق بسیاری از نقدهای شما به ناکارآمدیها و فرصتسوزیهاست. پاسخ من همراهی با دیدگاه شما درباره وجود تضادها و تقابلهایی است که مانع از عملکرد درست نهادهای اجرائی و تقنینی میشود...
ایراد اصلی به اصلاحات در خصوص معیار دوم است که پایداری لازم را برای حفظ دستاوردها نداشته است. این عدم پایداری منجر به وضعیت سال ۱۳۸۴ شد و سپس در سال ۱۳۸۸ به اوج خود رسید. در حقیقت میتوان گفت که اصلاحطلبان در تداوم راه خود شکست خوردند، چرا که از منطق و راهبرد اصلاحی فاصله گرفتند ولی تا آن زمان که بهطور نسبی پایبند اصلاحات بودند، بیشترین دستاورد را در یک قرن اخیر کشور و با کمترین هزینه داشتهاند.
آنچه که دغدغه صادرکنندگان این بیانیه یعنی دفتر سیاسی حزب اتحاد بوده، این بوده است که ما با کاهش سرمایه اجتماعی طبقه متوسط در میان حامیان نظام، اوجگیری نارضایتی در میان طبقات متوسط و طبقات با قدرت خرید پایین در کشور مواجهیم که عمدتاً کارگران، معلمان، کارمندان و طبقات حقوقبگیر ثابت هستند. بهرحال حزب اتحاد، حزبی است که پایگاه اجتماعی خود را از طبقه متوسط میگیرد و به نوعی سخنگوی طبقات متوسط جامعه است. این طبقه متوسط در سالهای اخیر در حداقل دو دولت گذشته یعنی دولت آقای روحانی و دولت آقای…
کاظمی علاقه و تمایلاش برای ایجاد تغییرات ملموس در عراق را نشان داده و در این کار از حمایت برخی گروههای داخلی و کشورهای خارجی برخوردار است. نخست وزیر جدید با پیگیری اصلاحات و برگزاری انتخابات زودهنگام، ممکن است قواعد حکمرانی در عراق را تغییر دهد؛ قواعدی که از زمان شکل گیری نظام جدید عراق در سال ۲۰۰۳ تاکنون بدون تغییر مانده بود و حالا مورد اعتراض طیف گستردهای از مردم و گروههای سیاسی است.
این روزها خاتمی زیر تیغ انتقادات برخی اصلاحطلبان از جمله کرباسچی و زیباکلام قرار گرفته است. آنچه موضوع گفتگوی فرارو با دو تن از اصلاحطلبان قرار گرفت. جلالیزاده در این باره گفت: در میان اصلاحات کسی مانند خاتمی وجود ندارد و منتقدین او که در انتخابات اخیر شرکت کردند و از مردم جواب رد گرفتند باید پاسخگو باشند اما نمازی در مقابل تیزی انتقادات به ویژه از سوی کرباسچی را متوجه شخص عارف دانست و گفت کسی نباید از انتقاد مصون باشد.
به نظر میرسد تجربیات دولت کنونی و مجلس دهم گروهی از اصلاحطلبان را به انتخاب میان دو گزینه احیای سرمایه اجتماعی و حضور در قدرت واداشته است. از این منظر حتی اولی زمینه دومی را مهیا میکند. این مسئله را در گفتگو با علی صوفی عضو شورا ی مرکزی اتحاد ملت و حسین مرعشی سخنگوی حزب کارگزاران سازندگی مطرح کردیم. صوفی از تعارض این دو سخن گفت اما مرعشی این دو را جدایی ناپذیر دانست و عملکرد و اشتباهات اصلاحطلبان را در وضعیت موجود موثر دانست.
این سناریو تبعات فاجعه بار کمتری برای نظام اقتصادی و مالی جهانی خواهد داشت، چون به انجام اصلاحات ضروری منجر خواهد شد. اصلاحاتی که بدون غیبت کشورهای در حال توسعه انجام خواهد شد. امری که امکان در نظر گرفتن منافع این کشورها یا حداقل عدم تحمیل ظلم آشکار به آنها را فراهم خواهد کرد.
16 بهمن 1376 روزنامه جامعه به مدیر مسئولی حمیدرضا جلایی پور، سردبیری ماشاءالله شمس الواعظین و مدیرعاملی محسن سازگارا در صدهزار تیراژ، منتشر شد. روزنامهای که سبک و سیاقی جدید در میان روزنامههای آن عصر داشت. این روزنامه با تابوشکنی در طرح موضوعات نو به کانون جدالهای سیاسی و فرهنگی بزرگی در آن زمان، تبدیل شد. آنچه در نهایت پس از 120 شماره موجبات توقیف و تعطیلی آن را فراهم کرد. هر چند راهی که این روزنامه آغاز کرده بود همچنان ادامه یافت.
