ناصر تقوایی، نویسنده و کارگردان سرشناس ایرانی که در حافظۀ جمعی ایرانیان با اثر ماندگار «داییجان ناپلئون» شناخته میشود دیروز چشم از جهان بست و جاودانه شد.اگرچه پیش از این با همان اثر و کارهای فاخر دیگر و دلمشغولیهای دیگر هنری و البته ادبی به جاودانگی رسیده بود.
سه معاون سازمان صدا و سیما، مقابل کارگردانی نشستهاند. کاغذی را پیش روی کارگردان گذاشتهاند و میگویند امضا کن. کارگردان نگاهی میکند به کاغذ. هنوز کارگردان سر بالا نیاورده که هر سه بلند و محکم میگویند «تکبیر، الله اکبر.»
وودی آلن در یادداشتی احساسی که پس از درگذشت دایان کیتون در ۷۹ سالگی نوشته و در نشریه «The Free Press» منتشر شده، خاطرات صمیمی خود از همکاری هنری ماندگارشان را بازگو کرده است. آلن در این متن نوشته: «برخلاف هر انسانی چهره و خندهاش هر مکانی را که وارد میشد، روشن میکرد. چند روز پیش، دنیا جایی بود که دایان کیتون در آن زندگی میکرد. حالا دنیایی است بدون او. پس جهان، تیرهتر شده است. با این حال، فیلمهایش هنوز هستند… و آن خنده بلند و شادش هنوز در ذهن من طنینانداز میشود.»
ناصر تقوایی، کارگردان برجسته سینمای ایران، در مستندی با عنوان «ناصر تقوایی به روایت خودش»، از فراز و فرودهای زندگی شخصی و حرفهایاش و چگونگی ورودش به دنیای سینما سخن میگوید.