۱۲۸۷ مطلب
اینکه تصور کنیم با تعاملات اقتصادی با کشور‌های منطقه می‌توانیم صاحب رشد و توسعه اقتصادی شویم، جز خیال‌پردازی نیست. چنان‌که به قول رئیس مرکز پژوهش‌های اتاق ایران، سهم کل کشور‌های منطقه از اقتصاد جهانی حدود شش درصد است و ۹۴ درصد اقتصاد جهان در خارج از این منطقه جریان دارد.
در شرایط کنونی که کامیون‌ها به علت حجم زیاد تجارت در گمرک آستارا متوقف هستند نمی‌توان توقع رشد یک شبه صادرات را داشت.
به زبان خلاصه وضعیت اقتصادی ایران براساس مجموعه گسترده‌ای از شواهد، بسیار نگران‌کننده است و چشم‌اندازی برای بهبود و برون‌رفت از آن نیز وجود ندارد.
متأسفانه این اولین‌بار نیست که با وجود سیاست‌هایی که به تحریم ما منجر شده است، نوعی وادادگی را در سیاست‌های داخلی ملاحظه می‌کنیم. اگر سیاست‌های خارجی ما براساس مقاومت و استقلال مطرح است، در داخل هم باید سیاست‌های ما چنین باشد .
آلبرت بغوزیان گفت: با شعار، حرف‌درمانی و ادعا کاری از پیش نمی‌رود. اگر این‌چنین بود سال‌ها پیش اقتصاد ایران درست می‌شد و ما شاهد این مشکلات نبودیم. وگرنه شرایط کج‌دارومریز ما در وین فقط به بی‌ثباتی بازار ارز و به تبع آن آثار مخربش بر اقتصاد می‌انجامد.
از این منظر، کاهش سطح معیشت و رفاه ایرانی‌ها عملا نمودی عینی از شکست سیاستی است که هدف آن به حداقل رساندنِ آسیب‌های انسانی عنوان شده است (بواسطه وضع تحریم‌ها علیه ایران). در این چهارچوب، "میدل ایست آی"، آثار تحریم‌های بین المللی بر ایران را در چندین شکل و نمودار مورد اشاره و تحلیل قرار داده است.
نرخ تورم ۱۲ ماهه منتهی به اردیبهشت ماه ١٤٠١ برای خانوار‌های کشور به عدد ٣٨,٧ درصد رسید.
مرکز آمار عنوان کرده که قیمت یک کیلو برنج فقط در یک ماه نزدیک به ۵ هزار تومان افزایش پیدا کرده و به ۸۱ هزار و ۹۶۱ تومان رسیده است. این اعداد بدین معناست که قیمت یک کیلو برنج حدود ۱۲۷ درصد نسبت به اردیبهشت سال گذشته رشد کرده است.
آن مسوول، مدیر و کارگزاری که از بی‌اثر بودن تحریم‌ها سخن می‌گوید، باید بداند که دیگر کارد به استخوان مردم رسیده و چیزی برای از دست دادن ندارند. بنابراین اگر امروز فکری به حال معیشت این مردم شود، بهتر از فرداست...
همتی گفت: آثار تورمی آنچه که جراحی اقتصادی نامیده‌اند هم خود را در آمار تورم خرداد و تیر نشان خواهد داد. قراربود سفره مردم به تحریم وصل نشود، عملاً قوت اساسی مردم به تحریم و دلار وصل شد. بپذیریم مشکل در حکمرانی غلط اقتصادی و تداوم تحریم است و مسائل اقتصادی با دستور و وعده قابل حل نیست.
