۱۴۰ مطلب
در آمارهایی که در حوزه بیکاری ارائه میشود، به جز آمارهای بیکاری کل، ۳ شاخص اصلی بیکاری حساس نیز استخراج میشود که شامل آمار بیکاری جوانها (۱۵ تا ۲۴ ساله ها)، فارغ التحصیلان دانشگاهی و بیکاری بانوان است. این سه قشر بسیار حساسند چرا که اگر نرخ بیکاری آنان بالا برود، زمینه اعتراضات و تنشهای اجتماعی و حتی بزهکاری، افزایش پیدا میکند. طی سالهای گذشته، نرخ بیکاری کل حائز اهمیت بیشتری بود، اما در طول سالهای اخیر، نرخ بیکاری این ۳ قشر، نسبت به بیکاری متوسط یا کل مهمتر شده است.
کمترین نرخ بیکاری به استان مرکزی با ۴.۳ درصد و بیشترین نرخ بیکاری به سیستان و بلوچستان با ۱۴ درصد اختصاص دارد.
یک کارشناس اقتصادی، گفت: متاسفانه آماری که از سوی مرکز آمار ایران اعلام میشود آمار قابل اتکایی برای سیاستگذاریهای کشور نیست.
صندوق بینالمللی پول در مورد وضعیت بیکاری در کشورهای جهان، گزارشی را منتشر کرد.
برخی از کارشناسان معتقدند که یکی از مهمترین دلایل کاهش نرخ بیکاری در فصول گذشته، راهاندازی کسبوکارهای کوچک در بستر فضای مجازی است که با وجود محدودیتهایی مانند فیلترینگ توانسته است به کاهش نرخ بیکاری در کشور کمک کند.
بررسی اشتغال در بخشهای عمده اقتصادی نشان میدهد که در تابستان ۱۴۰۳، بخش خدمات با ۵۲.۱ درصد بیشترین سهم اشتغال را به خود اختصاص داده است.
بیشترین میزان شاخص فلاکت مربوط به استان کرمان است؛ نرخ تورم نقطه به نقطه برای این استان ۳۳.۷ درصد و نرخ بیکاری ۱۰.۹ درصد است.
آمار صندوق بین المللی پول نشان میدهد ایران با نرخ بیکاری ۸.۹ درصدی در جایگاه ۱۷ جهان قرار گرفته و از ۶ کشور اروپایی نیز پایینتر است.
میتوان گفت که افزایش مهاجرت جوانان یکی از نشانههای بارز ناامیدی ناشی از تحریمها و بحران اقتصادی است.
جالب است که چه این آمارها دقیق باشد و چه نباشد هیچ کدام از مسئولین نمیتوانند ادعا کنند که هم اکنون وضعیت رفاهی خانوارها مطلوب است. مقیاسهای سنجش رفاه، تورم و بیکاری در استانها با محدودیتهای زیادی رو به رو است. شاخصهای بهتری که میتوان بر اساس آن وضعیت فاکتور را سنجید دقیقا نرخ اشتغال و بیکاری است. در یکی دو دهه گذشته دولتها گفتند بیکاری یعنی این که کسی حتی یک ساعت در هفته کار نداشته و این را شاخص بیکاری قرار دادند در حالی که این، یک سخن غیرمنطقی است.
