۵۴۸ مطلب
«اینکه برخی عنوان می کنند توافق ژنو با پیشنهادات آلماتی تفاوتی ندارد، پس چرا اگر ما در زمان مذاکرات آلماتی در شرایط برتری قرار داشتیم و می توانستیم امتیازات بیشتری دریافت کنیم توافق نکردیم؟ اگر ما ظرفیت هایی داشتیم و دست برتر را داشتیم چرا توافق نکردیم؟؛ اگر اینطور بوده آنهایی که توافق نکردند اگر نگوییم خیانت می توانیم بگوییم کوتاهی کردند.»
در بررسی مولفههای مربوط به چالشهای پیش روی فعالیتهای هستهای ایران دریک دهه اخیر میتوان وجود نوعی جنگ سرد بین ایران و آمریکا را به عنوان یکی از اساسیترین ومحوریترین موانع برشمرد.
اجازه دهید ابتدا به شما بگویم که چرا مذاکرات ژنو بعد از حدود هشتسال مذاکره پیدرپی در رسانهها اینقدر اهمیت یافته است؛ قطعا مهمترین دلیل اهمیت آن، رسیدن به توافق بین ایران و کشورهای مذاکرهکننده (1+5) بر سر فعالیت هستهای کشور ماست.
مذاکرات ایران و کشورهای گروه 1+5 در رابطه با برنامه هستهای این کشور در تاریخ 24 نوامبر 2013 منتهی به توافق بر سر یک «برنامه کاری مشترک» شد.
مجله اکونومیست آمریکا در مطلبی امضاء توافق هسته ای بین ایران و گروه 1+5 را شروعی خوب خوانده و تاثیرات روانی این توافقنامه بر لغو تحریم ها را مثبت ارزیابی کرد.
وزیر امور خارجه آلمان توافق هسته ای ژنو را موفقیتی مهم در راه حل و فصل نهایی موضوع هسته ای ایران دانست و تاکید کرد: ما هرگز حق ایران برای استفاده از انرژی هسته ای در اهداف صلح آمیز را زیر سوال نبرده ایم و برای همین هم دلیلی وجود ندارد که بخواهیم چنین توافقی را مورد انتقاد قرار دهیم.
یک کارشناس مسائل بین الملل در واکنش به برخی انتقادات خصوصا از سوی جریانات نزدیک به تیم مذاکره کننده هستهای سابق نسبت به توافق ژنو۳ گفت: آنهایی که به توافق صورت گرفته در ژنو میان جمهوری اسلامی ایران و گروه ۱+۵ انتقاد میکنند بهتر است اول به این سوال پاسخ دهند که اگر دو طرف توافق نمیکردند چه میکردند.
