تعدادی از چهره‌های سیاسی با برشمردن تجربیات تحولات اخیر، خواستار خروج ایران از پیمان NPT شدند.
۱۴ مطلب
تعدادی از چهره‌های سیاسی با برشمردن تجربیات تحولات اخیر، خواستار خروج ایران از پیمان NPT شدند.
پس از شهادت رهبر انقلاب، این موضوع در مرکز توجه قرار گرفت که با توجه به شرایط و انتخاب رهبر جدید، باید دید ایشان از لحاظ فقهی به فتوای پدرشان چه نگاهی دارند و قائل به تغییر، استمرار یا ورود به راهبرد ابهام از طریق مشخص نشدن سرنوشت فتوای پیشین هستند. موضوعی که به شکل‌های مختلف از سوی مقامات و تریبون‌های رسمی نیز مطرح شد و پایه‌ای فقهی دارد.
طبق روایت خبرگزاری لبنانی «یونیوز» ایران خروج از معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) را به‌عنوان گزینه‌ای جدی بررسی می‌کند.
بر اساس ماده ۱۶۰ قانون آیین‌نامه داخلی مجلس، اصل بر عادی بودن رسیدگی به طرح‌ها و لوایح است. اما برای موارد خاص، امکان درخواست رسیدگی به صورت یک، دو یا سه‌فوریتی نیز وجود دارد. ماده ۱۶۰ می‌گوید که طرح‌های سه‌فوریتی مربوط به «حالت کاملاً اضطراری و حیاتی و برای مقابله سریع با خسارت حتمی» هستند.
«تداوم بن‌بست دیپلماتیک و بستن تمام درهای گفت‌وگو، چیزی جز انزوای ایران را در پی نخواهد داشت و این نسخه قهر با جهان پر از ظلم و بی‌انصافی، چیزی از آن ظلم را نخواهد کاست، بلکه فشار غیرقانونی بیشتری بر مردم ایران وارد خواهد کرد. این نسخه حتی برای کوتاه‌مدت هم نمی‌تواند به نفع کشور و مردم تعریف شود.»
«تصمیم شورای حکام اگر در قالب قطع‌نامه‌ای هشدارآمیز یا ارجاع پرونده به شورای امنیت باشد، عملا نشان‌دهنده پایان ظرفیت دیپلماسی فنی خواهد بود. چنین تصمیمی، نه بر‌اساس داده‌های فنی بلکه تحت فشار سیاسی اتخاذ می‌شود و پیام روشنی دارد؛ مسیر تعامل بسته شده و طرف مقابل به دنبال اعمال فشار حداکثری از مسیر حقوقی و ساختاری است.»
«باقی ماندن در NPT و فعالیت تحت نظر آژانس، تاسیسات هسته‌ای ایران را حفظ نکرد. به همین دلیل عده‌ای در داخل کشور بر طبل خروج از آن می‌کوبند. وقتی NPT به کار ایران نیامد و جلوی جنگ را نگرفت، خروج از آن قطعاً بحرانی بزرگ‌تر را رقم می‌زند.»
«ایران عضو NPT و متعهد به موافقت‌نامه پادمان است. موضوع خروج از NPT صرفاً در سطحی محدود در مجلس مطرح شده و تاکنون هیچ تصمیم قطعی در این زمینه اتخاذ نشده است.»
در دوران مذاکرات پیشین، بخشی از منطق جریانی که موضوع غنی‌سازی را خط قرمزی بدون انعطاف توصیف می‌کرد این بود که اصل برنامه غنی‌سازی و در اختیار داشتن مواد هسته‌ای با غنای بالا، ابزار بازدارندگی و چانه‌زنی دیپلماتیک است. شاید میزان غنی‌سازی ابزار چانه‌زنی دیپلماتیک در ادوار پیشین گفتگوهای هسته‌ای محسوب می‌شد، اما بازی در جریان این جنگ تغییر کرد. در اختیار داشتن مواد هسته‌ای با غنای نزدیک به سطح نظامی نیز جلوی آغاز جنگ را نگرفت و بازدارندگی نداشت.
ادعا این است که ایران در واکنش به اقدامات طرف‌های مقابل، باید از ان‌پی‌تی خارج شود؛ خروج از ان‌پی‌تی در این نگاه به عنوان تلافی، تنبیه، تهدید یا هشدار مطرح می‌شود. به نظر برخی حامیان این طرح، بناست اعلام خروج ایران از ان‌پی‌تی، باعث شود طرف‌های اروپایی، آمریکایی یا حتی شاید اسرائیلی، به خودشان بیایند و متوجه شوند نباید با ایران بیش از این تقابل کنند، بلکه باید دست از اقدامات ناشایست خود بردارند، برنامه هسته‌ای ایران را به شکل فعلی بپذیرند، تحریم‌ها را بردارند، پرونده را ببندند و به وضعیت…
