آکسیوس: روز دی اقتصادی به یک اولتیماتوم تمدیدشده دیگر تبدیل شد
ترامپ پس از ماهها تهدیدهای آخرالزمانی مبنی بر بمباران ایران برای به زانو درآوردن آن، اکنون استراتژی «خفقان اقتصادی» را به عنوان راهبرد مطلوب خود تا زمان انتخابات میاندورهای برگزیده است.
فرارو- «روز دی» (D-Day) اقتصادی رئیسجمهور ترامپ برای ایران، روز دوشنبه فرا رسید و گذشت، اما فاقد آن شوک یا هیبتِ وعدهدادهشده بود و در عوض، تنها به یک اولتیماتومِ تمدیدشدهی دیگر بدل شد.
به گزارش فرارو به نقل از آکسیوس، «عملیات طرد اقتصادی» (Operation Economic Outcast) نه به شکل تهاجم متفقین به نرماندی، بلکه به صورت یک کارزار تحریمی فراگیر و تدریجی (فرسایشی) پیش خواهد رفت که میتواند در نهایت، حامیان خارجی ایران را از دسترسی به سیستم مالی ایالات متحده محروم کند.
اسکات بسنت، وزیر خزانهداری، این عملیات را با قرار دادن نام بیش از ۶۰ هدفِ مرتبط با ایران در لیست سیاه و گسترش دامنه تحریمهای ثانویه آغاز کرد. او گفت: «هر کشوری برای متوقف کردن فعالیتهایی که ما شناسایی کردهایم، یک بازه زمانی مشخص دارد.»
بسنت از نام بردن کشورها یا تعیین ضربالاجلهای مشخص خودداری کرد و اظهار داشت که دولت ترجیح میدهد پیش از توسل به «چکش اقدامات وزارت خزانهداری»، از «دیپلماسی بیسروصدا» استفاده کند.
او در پاسخ به پرسش خبرنگاران درباره علت اجرای تدریجی این طرح مدعی شد: «چرا باید بخواهم سیستم مالی جهانی را به هم بریزم؟» و افزود که کشورها شایستگی آن را دارند که فرصتی برای تغییر رفتار خود داشته باشند.
آزمون اصلی، کشور چین خواهد بود؛ کشوری که مقصد حدود ۹۰ درصد از نفت صادراتی ایران است. اگر ترامپ تهدیدهای خود را عملی کند، تحریمهای ثانویه میتواند بانکها، پالایشگاهها و شرکتهای کشتیرانی چینی را مجبور کند تا میان ایران و دسترسی به دلار، بانکها و بازارهای ایالات متحده، یکی را انتخاب کنند.
بسنت در پاسخ به این پرسش که آیا چین مشخصاً هدف قرار خواهد گرفت یا خیر، ادعا کرد که «هیچکس فراتر از دسترس تحریمهای آمریکا نیست.» با این حال، او هیچ اشاره علنیای به زمان پایان این مهلت یا اقداماتی که ترامپ در صورتعدم همکاری پکن در نظر دارد نکرد.
قرار است شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، در ۲۴ سپتامبر به کاخ سفید سفر کند؛ موضوعی که به ترامپ دلیلی دیگر میدهد تا پیش از به خطر انداختنِ رویارویی جدید با دومین اقتصاد بزرگ جهان، بیشتر تأمل کند.
ترامپ پس از ماهها تهدیدهای آخرالزمانی مبنی بر بمباران ایران، اکنون استراتژی «خفقان اقتصادی» را به عنوان راهبرد مطلوب خود تا زمان انتخابات میاندورهای برگزیده است.
اما کارآمدیِ فشار اقتصادی، بهشدت به «اعتبار» (و باورپذیری تهدیدها) وابسته است. چین، دبی و دیگر دروازههای باقیمانده به ایران باید باور کنند که ترامپ در نهایت هزینههای هنگفتی را که تهدید میکند در صورت امتناع از همکاری تحمیل خواهد کرد.
ایالات متحده در حال حاضر تحریمهای ثانویه را در دستور کار دارد، اما آنها را فقط به صورت گزینشی اجرا کرده است.
عملیات طرد اقتصادی با این قضاوت خواهد شد که آیا ترامپ حاضر است از آنها علیه کشورهایی که بیشترین اهمیت را دارند استفاده کند یا خیر.
